Σαν χθες λοιπόν πριν από πέντε χρόνια…
Όταν η συγκίνηση ,τα δάκρυα, το κλάμα και η ανατριχίλα, σημάδεψαν το τέλος μιας εποχής…. Όταν αυτός ο ρουφιάνος ο χρόνος, έληξε για τον ΦΑΝΗ και τον ΓΙΩΡΓΟ μου, όπως είχε λήξει για τον ΔΗΜΗΤΡΗ έναν χρόνο νωρίτερα…
Και έναν χρόνο μετά, για τον Χριστόφορο, τον Γιάννη, τον Στέλιο….Και άφησε ένα κενό, μια απέραντη μοναξιά…. Ακόμα και τώρα που γράφω μετά από τόσον καιρό, έχω έναν κόμπο στον λαιμό, όπως τότε…
Γιατί ότι έγινε όλα αυτά τα χρόνια, το κάναμε όλοι μαζί και ένοιωσα σαν να έχασα ένα κομμάτι από την ψυχή μου…
Ένα ζόρικο βράδυ, στο κλειστό του Καματερού… Σήμερα βέβαια, είναι τελείως διαφορετική η εικόνα του τμήματος… Πλήρως επαγγελματικό, οικονομικά εύρωστο, με πλούσιο ρόστερ, σταθερή Διοίκηση, χρηματοδότη με όραμα και μεγάλη προοπτική…
Αλλά τότε ήταν οι “μάγκες”…. Οι μάγκες μου…
Και πώς να ξεχάσω… Αφού ακόμα και τώρα, αυτή η παρέα συνεχίζει να υπάρχει…. Κατερίνη, Κέρκυρα, Θεσσαλονίκη, Σαλαμίνα ,Αθήνα και και και… Οικογένεια….. Πώς να ξεχάσω… Δύσκολα…
Υ.Γ. Χθες όμως ήταν και τα γενέθλια, ενός μεγάλου Ενωσίτη, φίλου, συνεργάτη και αγνού στρατιώτη τότε του τμήματος…
Του Χάρη του Διαμαντάρα… Χρόνια πολλά Χάρη…
