Διάγουμε μέρες δύσκολες και βιώνουμε καταστάσεις απίστευτες, πρωτοφανείς, μοναδικές…
Είναι μια άλλη μορφή Παγκοσμίου Πολέμου, δυστυχώς… Ο ανθρώπινος πόνος, αναβλύζει σε καταστροφικές ποσότητες… Φόβος, τρόμος, κλάμα και οδυρμός στις κοινωνίες…. Και όσο για τον Αθλητισμό; Προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια και να πάρει ανάσες…
Θα δούμε τι θα γίνει, έχουμε δρόμο ακόμα… Και όμως παρόλα αυτά, υπάρχει κάτι που συνεχίζει να δουλεύει σιωπηρά, αθόρυβα… Σε μια χώρα που δεν δουλεύει σχεδόν τίποτα, λόγω της έκτακτης κατάστασης, υπάρχει ένα εργοτάξιο, που συνεχίζει να πολεμάει τον χρόνο…
Και σε αυτό το τοπίο στην ομίχλη που ζούμε, αποτελεί ένα φωτεινό διάλειμμα… Ένα γλυκό φως… Μια ζεστή ελπίδα…
Μια προσμονή στο μέλλον που θα έρθει, όταν θα έχει με το καλό τελειώσει αυτός ο εφιάλτης, για ολόκληρη την ανθρωπότητα…
Γιατί κακά τα ψέμματα… Αυτή η όμορφη εικόνα, δεν αντικαθίσταται ούτε με ένα 1.000.000 λέξεις και ας λένε οι Κινέζοι ότι θέλουνε…
Κώστας Σταματιάδης.
