Τι να πω και εγώ… Τα έχουν γράψει όλα, πιο ειδικοί από εμένα…
Αλλά μια μικρή κατάθεση ψυχής, μπορώ να την κάνω για την απώλεια του λαϊκού παιδιού της διπλανής πόρτας… Του Κώστα του Βουτσά… Του δικού μας Κώστα….
Του εκφραστικού Κώστα, που του πήγαιναν όλα στραβά, αλλά στο τέλος δικαιωνόταν… Χαρίζοντας ταυτόχρονα άφθονο γέλιο, με το πηγαίο ταλέντο του… Με τις απίθανες εκφράσεις του…. Με το εξαιρετικό χιούμορ του…
“Πες μου ρε φίλε σε παρακαλώ, ποιος είσαι; ” τον εκλιπαρούσε ο Ντίνος Ηλιόπουλος, στην καταπληκτική ταινία, “ο φίλος μου ο Λευτεράκης”….
Ο φίλος μου ο Λευτεράκης, ο γαμπρός από το Λονδίνο, το φφσσστ μπόινγκ, το θύμα , έχω και κότερο πάμε μια βόλτα, ο γιος του Ελ Ρασιντ…. Ο φίλος μου ο Λευτεράκης… Ο φίλος μου ο Κώστας…
Ούτε αυτός πρόλαβε να μπει στο καινούργιο γήπεδο της ΑΕΚ, την Αγιά Σοφιά… Και ας ήταν αυτός που σάλπισε πρώτος την έναρξη της κατασκευής…
Δυσκολεύομαι να γράφω νεκρολογίες για σπουδαίους ανθρώπους, που η απώλειά τους είναι δυσβάσταχτη… Ίσως γιατί σπανίζουν στις μέρες μας…. Ίσως γιατί δεν θέλω να το πιστέψω….
Ίσως γιατί δεν θα κουραστώ ποτέ να βλέπω τον φίλο μου τον Λευτεράκη…. Και ας τον λένε Κώστα…
Καλό ταξίδι φίλε…..
Κώστας Σταματιάδης.
