Έφτασε πάλι η 9η Μαΐου…
Όπως κάθε χρόνο… Έναν χρόνο μεγαλύτερος και τα 100 πλησιάζουν… Ένα τσιγάρο δρόμος έγιναν πια… Κοιτάς πίσω και βλέπεις μια μεγάλη διαδρομή και πάντα σε μια γωνιά, ένα κίτρινο- μαύρο φόντο…
Δεν μου αρέσει να ζω με τις αναμνήσεις, αλλά τα μοναδικά βιώματα και οι εμπειρίες ζωής, έχουν καθορίσει την προσωπική μου διαδρομή… Όπως επίσης και οι ανθρώπινες σχέσεις…
Να, όπως με αυτό το παλικάρι της φωτογραφίας, που επίσης γιορτάζει σήμερα, γιατί είναι του Αγίου Χριστόφορου… Ο Μπάκας μου…
Μαζί με τα άλλα παιδιά, που αποτελούν ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της ζωής μου… Γιατί και αν η ζωή μου κοντεύει να τελειώσει και το κασκόλ στον λαιμό έχει παλιώσει, τουλάχιστον είμαι ευγνώμων για κάτι τέτοιες μοναδικές στιγμές που έζησα και τους μοναδικούς φίλους που απέκτησα…
Και κάθε φορά στις 9 Μαΐου κάνω λογαριασμό… Και είναι πάντα γεμάτος και πλούσιος…
Από εμπειρίες, από μαγικές στιγμές, από Ιστορία, από φίλους, από αδερφούς…
Χρόνια μας πολλά λοιπόν και του χρόνου παρόντες όλοι…
Κώστας Σταματιάδης.
