Βγήκε λοιπόν χθες το ζευγάρι του τελικού Κυπέλλου, που θα είναι η ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ. Περίεργο το χθεσινό παιχνίδι, με ένα πρώτο ημίχρονο όπου ο Παναθηναϊκός μπορούσε άνετα να έχει ένα 0-3 υπέρ του. Κι όμως το τελείωσε το ημίχρονο χάνοντας 1-0, κυρίως από τον ατομισμό του Κλωναρίδη. Τους έλεγα στο σπίτι, ότι στο δεύτερο δεν θα έχει καμία τύχη όπως και έγινε. Για την διαιτησία δεν έχω να πω κάτι, τα έχω πει άλλωστε κατ επανάληψη και σε ανύποπτο χρόνο. Φυσικά ο καθένας κοιτάζει την ομάδα του και μάλιστα με τον τρόπο που τον βολεύει.
Σπάνιος τελικός το ΑΕΚ -ΠΑΟΚ, δεν βγαίνει συχνά. Θα σκεφτόμουν ότι θα τον πάνε στην Κρήτη, αλλά ξέρω ότι το Παγκρήτιο έχει σοβαρές εκκρεμότητες να λύσει για να μπορεί να γίνει ένα τέτοιο παιχνίδι εκεί, οπότε βλέπω μάλλον ΟΑΚΑ. Δύσκολο ματς με πολλές ιδιαιτερότητες, που θεωρώ απίθανο να αφήσουν αλώβητη την Ποντιακή σχέση μεταξύ Δημήτρη και Ιβάν. Άρα λοιπόν πάμε σε μια αναμέτρηση πολυεπίπεδη και όχι μόνο αγωνιστική. Σίγουρα θα χει τεράστιο ενδιαφέρον.
Θέλω να πω δυο κουβέντες για έναν άνθρωπο που τον ξέρω από μικρό παιδί και έχουμε περάσει πολλά μαζί. Τον Μαρίνο Ουζουνίδη. Ένα σπάνιο παιδί, από την παρέα της Ξάνθης, με Μάκη Τζάτζο, Νίκο Κωστένογλου, Γιώργο Χαλκίδη, Νίκο Κεχαγιά, Μαρτσέλο, Πέτρο Τεγγελίδη, Ζήση Βρύζα και πολλά παιδιά ακόμα. Συγκάτοικοι για χρόνια, αδέρφια στην κυριολεξία. Και πάνω από όλα ήθος. Το οποίο βέβαια φαίνεται και από τις δηλώσεις που έκανε μετά το τέλος του ημιτελικού και πάρα την στεναχώρια του. Μπράβο ρε φίλε, γιατί για μια ακόμα φορά με έκανες περήφανο, άσχετα αν ούτε εγώ είμαι Παναθηναϊκός και εσύ δεν είσαι ΑΕΚ!
Κώστας Σταματιάδης
