Καθόμουν το βράδυ, προσπαθώντας να χαλαρώσω, να αδειάσω και μου ήρθε στο μυαλό το όμορφο ηλιοβασίλεμα της Πάρου. Η μαγεία, η μπουνάτσα, η ηρεμία.
Σε μια εποχή που τίποτα δεν πάει καλά για την βασανισμένη αυτή χώρα, προσπαθείς να βρεις κάπου να πιαστείς για να χαρείς. Προσπαθείς να βρεις κάτι , όσο μικρό και αν είναι , να σε κάνει να ελπίζεις. Για κάτι καλύτερο στην ζωή σου, στην ζωή όλων μας. Δεν φαίνεται κάτι τέτοιο στον ορίζοντα, όσο και να μας διαβεβαιώνουν οι Αριστεροί Κυβερνώντες. Όσο και να δίνουν συγχαρητήρια ο ένας στον άλλον, όσο και να πανηγυρίζουν για θριάμβους που υπάρχουν στο μυαλό τους μόνο. Ούτε δικές τους ατάκες δεν έχουν , όπως καλή ώρα ο καινούργιος Άρμστρονγκ των πολιτικών, ο κύριος Παπάς. Μέσα σε όλη αυτή την παραζάλη, υπάρχει η όαση του Χάντμπολ και της ΑΕΚΑΡΑΣ.
Και του λατρευτού για μένα, ωραίου φίλου. Πράγματα που σε κάνουν να χαρείς κατά βάση. Να νιώσεις όμορφα, να ονειρευτείς. Να δουλέψεις και να πολεμήσεις. Να πάρεις έμπνευση και να αρχιτεκτονίσεις. Αρκεί βέβαια να μοιράζεσαι τα ίδια” θέλω “,τα ίδια “πρέπει”, τα ίδια “γιατί “.
Γιατί υπάρχουν φορές που αισθάνεσαι μοναχικός καβαλάρης, μόνος εναντίον όλων. Ένας Σουλατσαδόρος , ρομαντικός και ιδεολόγος. Γιατί όλα αυτά είναι ιδέα, πανίσχυρη, ζωτική, ερωτική. Και έρχεται λοιπόν η μπουνάτσα ενός γλυκού ηλιοβασιλέματος στην Πάρο, να αντισταθμίσει τα μποφόρ της Αθήνας. Η μπουνάτσα της ΑΕΚ, του Χάντμπολ και του ωραίου φύλου, να αντισταθμίσει τα μποφόρ της δύσκολης πραγματικότητας που βιώνουμε. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά όταν γίνεται, είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.
Κώστας Σταματιάδης
