Δεν μπορείς να χαλιναγωγήσεις τις σκέψεις και τις μνήμες. Ειδικά όταν ανοίγει το κουτί των αναμνήσεων και ξεπηδούν από μέσα θύμησες παλιές. Όταν το Στάδιο ήταν ένα, όταν ο Σύλλογος ήταν ένας , όταν η Ιστορία ήταν κοινή. Μία! !!!!!!
Όταν σκαλίζεις το παρελθόν, ξυπνάνε αναμνήσεις έντονες, σαν να ήταν χθες , με χρώματα και αρώματα. Οι προσωπικές εμπειρίες χαραγμένες ανεξίτηλα σε κάθε σπιθαμή του μυαλού , της καρδιάς και της ψυχής. Στο αριστερό μου χέρι, που έγινε κομμάτια στο καρβουνίδι. Κάτω από τις κερκίδες, στην καταπακτή, που όταν έβρεχε γινόταν λίμνη. Έμπαινα στην καταπακτή, πιτσιρικάκι μικρό, για να ανέβω τις σκάλες και να βγω στο άδειο γήπεδο και ανατρίχιαζα. Λες και με αποθέωναν 40.000 κόσμος. Το κυνηγητό από τον Μήτσο, να μην πατάω στο χόρτο και του το χαλάσω χαχαχαχα.
Το ξερό το γήπεδο πίσω από την 21, όπου παίζαμε ομηρικά ντέρμπι πριν γίνει το Μόσχος. Η “φωλιά ” της πυγμαχίας , το μπαρ, το γυμναστήριο που λιώναμε κάθε μέρα στην προπόνηση. Ο γύρος του θριάμβου της Ποδηλασίας στον στίβο, στο καρβουνίδι, για την κατάκτηση του πρωταθλήματος,” γραφεία “, όπου μία γωνίτσα είχε και ο παππούς, ο Δημήτρης ο Σταματιάδης, υπεύθυνος για να μαζεύει τις συνδρομές των μελών κοντά στα άλλα. Κοντεύει να κλείσει 70 χρόνια η οικογένεια μου στην ΑΕΚ και εγώ σχεδόν γεννήθηκα στο γήπεδο . Και γενικά η Ιστορία γράφει και δεν ξεγράφει. Με χρώματα και αρώματα, που σκιαγραφούν το δικό μου Γήπεδο και μοσχοβολούν την δική μου Νέα Φιλαδέλφεια.
Κώστας Σταματιάδης
