Γράφεις, γράφεις, γράφεις, κάνεις την τρέλα σου, βγάζεις τα σώψυχα σου και δεν υπολογίζεις τίποτα. Απλά βάζεις σε ένα κομμάτι χαρτί ότι σου κατέβει. Εγώ ειδικά, ούτε καν σκέφτομαι τι να γράψω κάθε μέρα. Ανάλογα με το τι θα μου δώσει έμπνευση, τι θα με ερεθίσει, ξεκινάω και γράφω και σταματάω μόνο όταν τελειώσω.
Πολλές φορές, τα διαβάζω και εγώ την επόμενη μέρα, μόλις τα ανεβάζουν ο Μιχάλης και τα άλλα παιδιά. Χθες λοιπόν, μια νεαρή φίλη, η Μαριαλένα, μου είπε ότι θα ήθελε πολύ να ασχοληθεί με την αθλητική δημοσιογραφία, αγαπάει το γράψιμο, αγαπάει την ΑΕΚ και της αρέσουν πολύ αυτά που γράφω. Ειλικρινά δεν το περίμενα, ότι ένα νέο παιδί, κάθεται και διαβάζει κάθε μέρα, αυτά που γράφει ένας σουλατσαδόρος, κάνοντας την τρέλα του και μάλιστα ότι επηρεάζεται θετικά από αυτά. Στην εποχή μας είναι πολύ σημαντικό να διαβάζεις, να προβληματίζεσαι, να σκέφτεσαι και μετά να παράγεις τις δικές σκέψεις, τις δικές σου ιδέες, σαν ένα αυτόνομα σκεπτόμενο, ανθρώπινο ον…
Παλιά, έφτανε μόνο ένα κομμάτι χαρτί ή μια αρχαία γραφομηχανή, για να δώσεις χρώμα και ζωή, σε ότι βασάνιζε το μυαλό την καρδιά και την ψυχή σου. Σήμερα, υπάρχει ότι τεχνολογικό μέσο θέλεις αλλά λείπουν οι πρωτογενείς σκέψεις και απλά αναπαράγονται μασημένες τροφές. Λείπει η έμπνευση και η φαντασία και φυσικά η γνώση. Πράγματα που η φίλη μου η Μαριαλένα ελπίζω να τα έχει, μαζί με Ιώβεια υπομονή και επιμονή, για να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα…
Κώστας Σταματιάδης
