Μερικές φορές, αναρωτιέμαι αν αξίζει τον κόπο.
Αναρωτιέμαι αν πληρώνεται με κάποιο τίμημα όλο αυτό που κάνουμε. Αναρωτιέμαι αν πρέπει συνέχεια να παλεύω για τα αυτονόητα. Αν πρέπει συνέχεια, να χρειάζεται να αποδείξω πράγματα. Όπως ας πούμε την αγάπη μου για τον Αθλητισμό. Όπως ας πούμε την αγάπη μου για το χάντμπολ. Όπως ας πούμε την εντιμότητά μου. Όπως ας πούμε αν είμαι ΑΕΚ ή όχι.
Όπως ας πούμε αν είμαι πολύ ΑΕΚ, σύμφωνα με κάποια Αεκόμετρα ορισμένων. Όπως ας πούμε αν είμαι ειλικρινής. Όπως ας πούμε ότι δεν είμαι ελέφαντας. Πάντα εγώ πρέπει να αποδεικνύω κάτι, βλέπεις πολλές φορές η μνήμη είναι επιλεκτική και θυμάται ότι την βολεύει και ξεχνάει ότι δεν την βολεύει. Έχω συνηθίσει στην ζωή μου, να εισπράττω αχαριστία, οπότε έχω μάθει να περιμένω τα πάντα από τους πάντες.
Όταν όμως είσαι δημιουργός, όταν έχεις μάθει να δουλεύεις σαν τρελός, τότε μόνο σε ακολουθούν οι άλλοι. Όταν έχεις μάθει να “στήνεις” ένα γήπεδο οπουδήποτε και με οποιονδήποτε τρόπο, μέσα σε μέρες, τότε βρίσκεις κόσμο έτοιμο να σε βοηθήσει. Όταν έχεις μάθει να πέφτεις πάνω στο τάραφλεξ, για να βγάλεις ο ίδιος με υπομονή, μια βρώμικη ταινία που έχει κολλήσει και δεν βγαίνει, τότε βρίσκεις συμπαράσταση και στήριξη.
Γιατί βγαίνεις μπροστά και δεν φοβάσαι την δουλειά, δίνεις το παράδειγμα και όχι μόνο εντολές και το κυριότερο, ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ αν κάτι δεν πάει καλά, δεν κρύβεσαι. Αυτή είναι η ομαδική δουλειά και η συνεργασία που οδηγούν στην επιτυχία. Αυτή είναι η μαγκιά και ας ζητάνε κάποιοι όσες αποδείξεις θέλουν.
Η βρώμικη ταινία στο χέρι μου είναι η απόδειξη….
Κώστας Σταματιάδης.
