Κορυφώνεται σιγά σιγά η Μεγάλη Εβδομάδα, πλησιάζοντας στο τεράστιο γεγονός της Ανάστασης…
Και εγώ όπως πάντα, συνεχίζω να ακούω γκρίνια γενικά…. Γκρίνια για ένα χαμένο παιχνίδι, γκρίνια για μια διοργάνωση που μπορούσε να γίνει καλύτερα, γκρίνια γιατί κάποιος παρεξηγήθηκε, γκρίνια γιατί κάποιος δεν γουστάρει κάποιον άλλον, γκρίνια γιατί δεν καθαρίστηκε καλά ένα γήπεδο, γκρίνια για την διαιτησία, γκρίνια για ότι μπορεί να φανταστεί κανένας…
Γκρίνια για όλα, ανώνυμα και επώνυμα…… Αυτοκριτική ποτέ, μόνο κριτική για όλους τους άλλους. Τελείως αντιπαραγωγικό, μίζερο και ψυχοφθόρο….. Όταν δουλεύεις σκληρά και συνέχεια, είναι λογικό να κάνεις και λάθη. Όταν έχεις ευθύνη και παίρνεις ρίσκα, όταν δεν είσαι ανασφαλής και πιστεύεις στην δουλειά σου, τότε δεν σου φταίει κανένας άλλος. Δεν έχεις τέτοια ανάγκη.
Δέχεσαι την στραβή και πας παρακάτω….. Είτε αθλητής, είτε παράγοντας, είτε προπονητής, είναι πολύ άσχημο να μην αναλαμβάνεις ποτέ καμία ευθύνη. Να φταίει πάντα κάποιος άλλος. Τουλάχιστον κάντε μια διακοπή αυτές τις μέρες και μην γκρινιάζετε…
Ελάτε να ανάψουμε ένα φαναράκι με ευχές και να το αφήσουμε να πετάξει στο μεγάλο ανοιξιάτικο Αττικό φεγγάρι… Να, όπως κάνουν ο Ιούλιος Συναδινός και ο Δημήτρης Σταματιάδης στην φωτογραφία…
Μην γκρινιάζετε, δεν αντέχει άλλο η ζωή μας με τόσες δυσκολίες που περνάμε όλοι καθημερινά….
Κώστας Σταματιάδης.
