Είχα πει να μην γράψω…. Αλλά δεν γινόταν….
Η Σμύρνη είναι καημός, διαχρονικός , αβάσταχτος… Είναι μνήμη, είναι πληγή που δεν λέει να κλείσει…. Είναι Πατρίδα και ας είναι χαμένη… Είναι η Μάνα της Εθνικής και Θρησκευτικής κάθαρσης του Κεμάλ Εφέντη… Του ανθρώπου που θαύμαζε ο Χίτλερ και που αρκετοί Γερμανοί αξιωματικοί μετέπειτα Ναζί, θήτευσαν στον στρατό του….
Του ανθρώπου που κάποιοι, προφανώς “ανοιχτού χαρακτήρος”, σύγχρονοι Έλληνες, θεωρούν μεγάλο ηγέτη… Αυτά βλέπει ο Έιζα Τζενίνγκς από τον ουρανό που είναι και θαμπώνουν τα γυαλιά του από τον θυμό… Έλα ρε Έιζα, δεν έκανες και τίποτα… Ούτε 300.000 Έλληνες δεν έσωσες από σφαγή, μέσα σε μερικές μέρες….
Όταν η Μαμά Πατρίδα κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου ή σφύριζε αδιάφορα… Άστους τώρα μωρέ , πού να τους φέρνουμε εδώ…. Ας τα βρούνε με τους Τούρκους…. Ήταν και οι “σύμμαχοί” μας, εξαιρετικά παιδιά… Αντί να βοηθήσουν τον κόσμο που πέθαινε στην προκυμαία, τους εμπόδιζαν τα πτώματα που επέπλεαν και είχαν αργήσει για μια δεξίωση που γινόταν… Αυτό τους ένοιαζε…
Ξέρετε, ο περίφημος συνωστισμός, μιας και καλά αριστερόστροφης συλλογιστικής, που μας έχει εντυπωσιάσει… Οι παππούδες μας πολέμησαν , όσοι τέλος πάντων έχουμε ρίζες από την Μικρά Ασία και τον Πόντο….
Ο Δημήτρης Σταματιάδης, από την Αττάλεια, ήρθε ανάπηρος πολέμου το εικοσιδυό, πολεμώντας τους Τσέτες, ποιους άλλους… Τους Ζαντιέδες, τα ασκέρια και όλο τον συρφετό του Κεμάλ…
Πώς να ξεχάσουμε ρε παιδιά, δεν γίνεται… Ένα μέρος της ψυχής μας έχει μείνει εκεί…
Στην ώρα που θάμπωσε το γυαλί του Ελληνισμού, από την μουτζούρα της φωτιάς, της αγριότητας, της μαζικής κάθαρσης…. Η Σμύρνη μάνα μ’ καίγεται, το Αϊβαλί σωπαίνει…
Κώστας Σταματιάδης.
