Πήγα χθες με τον αδερφό μου τον Δημήτρη να δω το 1968…
Η φωτογραφία είναι πριν μπω στην αίθουσα να δω την ταινία. Και πολύ σωστά γιατί μετά δεν ήμουν σε θέση να κάνω τίποτα…. Γεμάτη η αίθουσα, κυρίως με οικογένειες αλλά και νέα παιδιά. Ένα ρομαντικό, ιστορικό σεργιάνι, σε μυρωδιές και εικόνες, που έξυσε την παγωμένη επιφάνεια και έδωσε χώρο στην καυτή λάβα των αναμνήσεων να παρασύρει τα πάντα.
Πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα λατρεμένα, πέρασαν μπροστά μου βασανιστικά, θυμίζοντας μου ποιος είμαι….. Πολλές φορές, δάκρυα σκέπασαν τα μάτια μου και γέμισαν το πρόσωπό μου, μην αντέχοντας να διαχειριστώ αυτό που έβλεπα, αυτό που ένιωθα….. Και δεν ήμουν ο μόνος. Κάθε λεπτό, κάθε σκηνή, κάθε ιστορία, είχε κάτι να μου πει, είχε κάτι να μου θυμίσει, άλλωστε παρόμοιες ιστορίες έχουμε όλοι.
Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, σε ένα σφιχταγκάλιασμα που μόνο ο Τάσος μπορούσε να αποδώσει με τέτοιο τρόπο. Για τον Μάκη δεν θέλω να πω τίποτα, η Ιστορία θα του δώσει την θέση που του αρμόζει…. Γιατί και εμείς, τρίτη γενιά πρόσφυγες, έχουμε την ψυχή μας γεμάτη από τις χαμένες μας πατρίδες, έχουμε την καρδιά μας γεμάτη από την ΑΕΚ μας….
Και η περηφάνια μας και η λατρεία μας, είναι να κάνουμε αυτό που έλεγε ο Κώστας Σπανούδης….
Να λέμε την Ιστορία μας…..
Κώστας Σταματιάδης
