Ο Κώστας Σταματιάδης γράφει στο AEKPASSION για το αντίο του τεράστιου Χριστόφορου Μπακαούκα!
Το ρολόι έγραφε 53:30, η ώρα που σταμάτησε ο χρόνος… Δευτερόλεπτα πριν είχε σκοράρει το τελευταίο γκολ της καριέρας του, ενάντια στην ομάδα της καρδιάς του. “Μέχρι εδώ, δεν μπορώ άλλο… Τέλος!” είπε και έβγαλε την μπλούζα της Σαλαμίνας, για να φύγει από το γήπεδο με την μπλούζα της ΑΕΚ, που φορούσε από μέσα! Ήταν η ώρα που ο Αετός πάτησε στη γη, μετά από συνεχόμενη πτήση δεκαετιών. Το αεροπλανάκι μάζεψε τα φτερά του…
Σταμάτησε μόνος του το παιχνίδι, για να γράψει ο ίδιος το φινάλε που γούσταρε η καρδιά του. Δάκρυσαν και οι πέτρες… Δεν το έχω ξαναδεί αυτό να γίνεται. Ανεξίτηλη η σφραγίδα του στο Ελληνικό Χάντμπολ αλλά και στην ΑΕΚ ειδικότερα! Μαζί με τον Γιώργο, τον Φάνη, τον Δημήτρη, τον Γιάννη, τον Στέλιο και τα άλλα παιδιά έγραψαν ιστορία! Έγιναν μύθοι… Θρύλοι! Έγιναν σύνθημα, έγιναν τραγούδι.
Ενσάρκωσαν τα σώψυχα “θέλω” του κάθε Αεκτζή, του κάθε Ενωσίτη πρόσφυγα. Τον καθημερινό αγώνα ενάντια σε κάθε δυσκολία, σε κάθε αναποδιά, σε κάθε τρικλοποδιά. Χωρίς σπίτι. Ενάντια σε κάθε προγνωστικό. Μαγκιά, ψυχή, αγάπη και πάθος. Οικογένεια, γροθιά ατσάλινη. Κράτησαν την ΑΕΚ στις πλάτες τους σε δύσκολες εποχές. Και αυτό ο κόσμος δεν πρόκειται να το ξεχάσει ποτέ!
Καρμική η σχέση του Χριστόφορου με την ΑΕΚ, αλλά επίσης καρμική η σχέση η δική μου με τον Χριστόφορο… Θα μπορούσε να γραφτεί βιβλίο, με δεκάδες ιστορίες, γνωστές και άγνωστες, για όλα αυτά τα χρόνια, από το 2005 μέχρι το 2016, που έκλεισε ο πρώτος κύκλος και άλλαξε νομοτελειακά σελίδα το Χάντμπολ της ΑΕΚ… Και συνεχίζει ανανεωμένο, με συνέπεια, προοπτική,όραμα, υψηλούς στόχους και με μεγάλη επιτυχία μέχρι σήμερα… Άλλωστε τα καλύτερα έπονται.
Μακάρι ο Χριστόφορος και τα άλλα παιδιά, να ήταν μέλη του σημερινού ρόστερ και να είχαν την χαρά να διεκδικήσουν Ευρωπαϊκό τίτλο. Ο χρόνος όμως δεν κάνει εξαιρέσεις. Ας είναι… Πανηγυρίζουν και αγωνιούν το ίδιο και πιο πολύ από την κερκίδα για τις επιτυχίες της ομάδας. Ή από όπου βρίσκεται ο καθένας πια.
Ο Αετός πάτησε στην γη. Στις καρδιές μας όμως, θα πετάει για πάντα!
Κώστας Σταματιάδης
