Δεν θα γράψω για το χάντμπολ, δεν χρειάζεται…. Άλλωστε υπάρχει χρόνος για αυτό….
Οι κοπέλες του Γυναικείου Βόλεϊ, έχουν περισσότερη ανάγκη, για αυτές θέλω να γράψω… Γιατί αυτό που είδα χθες ήταν συγκλονιστικό…. Είδα μια ομάδα με ελάχιστες εναλλακτικές λύσεις, να το παλεύει αγρίως και με κάθε τρόπο….
Είδα αθλήτριες όπως η Οικονομίδου, μετά από κάθε πόντο, να σφαδάζει στους πόνους, να σφίγγει τα δόντια και να συνεχίζει… Είδα τον Γιώργο τον Σαμαρά να μην μπορεί καλά καλά να κάνει μία αλλαγή, να φρεσκάρει λιγάκι την ομάδα….
Είδα μια απίστευτη αθλήτρια, να κάνει κατάθεση ψυχής, να είναι καταπληκτική επί 2,5 ώρες και πέντε σετς…. Και μετά να καταρρέει και να κλαίει με μαύρο δάκρυ…. Η Μπέλια… Με λύγισε, μου έκαψε την ψυχή… Καιρό είχα να στεναχωρηθώ τόσο πολύ….. Η ομάδα, που αν είχε και την Κοσμά στο ρόστερ της, θα ανέβαινε σίγουρα…
Δυστυχώς όμως, ο Αθλητισμός έχει και αυτό το πρόσωπο, της πίκρας, της απώλειας… Τα δάκρυα όμως, σταματάνε από χθες το βράδυ, σήμερα είναι μια άλλη μέρα…. Η ΑΕΚ είναι μια υγιής ομάδα και με ελάχιστες προσθήκες, θα ανέβει του χρόνου….
Όχι άλλα δάκρυα, παρά μόνο περηφάνια, στήριξη και υπομονή…
Ειδικά για αυτό το κοριτσάκι, την Μπέλια, που η αντίδραση της, μου άγγιξε την ψυχή…
Κώστας Σταματιάδης.
