Ξημέρωσε πάλι η ευλογημένη μέρα, πιστή στο ραντεβού της, τα τελευταία 77 χρόνια… Τότε που για μία ακόμα φορά, μέσα στην διαδρομή των χιλιάδων ετών, οι Έλληνες έγραψαν με ανεξίτηλο τρόπο, σελίδες δόξας, ηρωισμού, μεγαλοπρέπειας, αυταπάρνησης.
Κάτω από συνθήκες άθλιες, ζόρικες, απάνθρωπες. Όμως τότε η καρδιά περίσσευε, η αξιοπρέπεια επαναστατούσε, το δίκιο έπνιγε και το αίμα κόχλαζε… Και το ΟΧΙ ήταν ΟΧΙ!Χωρίς φιοριτούρες, κορδελάκια, τσαλιμάκια και τούμπες. “ΟΧΙ λέμε ρεεεεεεε”, πάει και τελείωσε. ΟΧΙ ορίτζιναλ, γνήσιο, αυθεντικό και όχι γιαλαντζί και στρόγγυλο.
Πολύπαθος ο τόπος, πολύπαθος ο λαός, πολύπαθο το έθνος. Αλλά ρε παιδάκι μου, πόσο μπορεί να μισούν αυτή την γη, πόσο μπορεί να μισούν αυτόν τον λαό, πόσο μπορεί ζηλεύουν αυτό το έθνος;;
77 χρόνια πέρασαν και οι δυνάστες παραμένουν οι ίδιοι, οι κατακτητές αλλάξαν μέθοδο και έρχονται από άλλο δρόμο. Οι “ντόπιοι” δεν πουλάνε πια την Πατρίδα μας, στα σαράφικα του Λονδίνου, αλλά συνεργάζονται με τους Οίκους Αξιολόγησης και τις “ευαίσθητες” αγορές. Με όλους αυτούς που διαχρονικά μας κλέβουν, από τα περίφημα δάνεια της Αγγλίας και τις δύο -τρεις συγκεκριμένες Ευρωπαϊκές οικογένειες.
Μεγάλη μέρα η σημερινή, έρχεται σαν καυτό σίδερο η μνήμη της και σκίζει τον μανδύα του καθένα από μας, που κρύβει την θλιβερή, σημερινή πραγματικότητα.
Για όλα τα ΟΧΙ που τα κάναμε ΝΑΙ…
Κώστας Σταματιάδης.
