Αν και θα περιμένατε να γράψω για το παιχνίδι με τον Πανιώνιο, θα γράψω για Εθνική ομάδα. Θα γράψω για Κασιμάτης, θα γράψω για τον κόσμο, θα γράψω για τα παιδάκια, για το ζόρι που τραβήξαμε, για τους αφανείς εργάτες που σκίστηκαν για να πάνε όλα καλά. Όλα καλά εκτός του αγωνιστικού.
Θέλει πολλή δουλειά και πολλή υπομονή για να γυρίσει ο ήλιος. Μας βγήκε η πίστη αυτή την φορά για να ετοιμαστούν τα πάντα, σύμφωνα με τις επιθυμίες του παρατηρητή του αγώνα . Επί της ουσίας κοιμηθήκαμε στο γήπεδο την παραμονή του αγώνα, ανήμερα 28 Οκτωβρίου. Περάσαμε όμως όλα τα κρας τέστ, κάνοντας απίστευτες υπερβάσεις. Κατάμεστο γήπεδο, τρία τέταρτα πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, δεκάδες παιδάκια, φωνή από το πρώτο λεπτό, χειροκρότημα και στις δύο ομάδες, από την αρχή μέχρι το τέλος.
Και πάνω από όλα, ΣΕΒΑΣΜΟΣ στον αντίπαλο. Παρά την στεναχώρια για το αποτέλεσμα, αισθάνθηκα περήφανος για την συμπεριφορά του κόσμου και των μικρών παιδιών, που δίδαξαν φιλοξενία και πολιτισμό. Περήφανος αισθάνομαι και για τους συνεργάτες μου, τους αφανείς ήρωες, που σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε διοργάνωση της ΟΧΕ, κάνουν τα πάντα για να πάνε όλα καλά και να παίρνουμε συγχαρητήρια στο τέλος για την οργάνωση.
Τους ευχαριστώ από καρδιάς, όλο το προσωπικό της Ομοσπονδίας που “πολέμησε” μαζί μας ,όπως και ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με την ΟΧΕ, όπως τον Κωστή και τον Δημήτρη που ήρθαν από την Θήβα, ο Θανάσης ο Γρυπάρης που διέκοψε την ανάρρωση του, ο Γιώργος ο Μήτρου , που έκανε εξαιρετική δουλειά με τα δίχτυα, ο all around Παναγιώτης Ιατρούδης, η Χριστίνα, ο Χρήστος και η Τζούλια από το ΟΑΚΑ, που ήταν όλη την μέρα κοντά μας. Μου έμεινε αυτή η εικόνα με την πολλή όμορφη εξέδρα των παιδιών, γιατί μου δείχνει πώς είναι οι όμορφοι άνθρωποι, που ξέρεις στο τέλος, μπορεί να γίνω και εγώ….
Κώστας Σταματιάδης
