Είχα την τύχη χθες να είμαι προσκεκλημένος, στον αγώνα προς τιμήν του Νίκου Γκάλη, στον Άγιο Θωμά, στο Μαρούσι.
Γαλαξίας αστέρων, Ολυμπιονικών, Παγκόσμιων Πρωταθλητών και πολλών άλλων. Ήταν και δύο δικοί μας, χαντμπολικοί, ο Νίκος ο Γραμματικός και ο Σάββας ο Καρυπίδης, ο οποίος εντυπωσίασε στον αιφνιδιασμό, όπου σκόραρε κατά ριπάς. Διοργανωτής ο ΟΠΑΠ, που βρίσκει τρόπο να χρηματοδοτεί τα πάντα εκτός του χάντμπολ, η ΚΕΔΕ και ο Δήμος Αμαρουσίου με τον Δήμαρχο Γιώργο Πατούλη. Παρών και δικός μας Γιώργος Παπαδόπουλος με την Σοφία και το πιτσιρικάκι.
Και βέβαια ο Νίκος Γκάλης, με το ίδιο στιλ, ίδιο περπάτημα, ίδια ήρεμη δύναμη. Με γκρίζο μαλλί και κοστούμι. Αλλά όταν έσκασε την μπάλα για να δώσει το τζάμπολ, ήταν ο Νίκος που ήρθε το 1979 από την Αμερική. Ο Νίκος που έσπασε κάθε ρεκόρ που υπήρχε. Ο Νίκος που άλλαξε την ιστορία του μπάσκετ στην Ελλάδα, με αποκορύφωμα το χρυσό του 1987 στο Φάληρο, 19 χρόνια μετά τον Γιώργο Αμερικάνο και την παρέα του και το έπος του 1968. Ο Νίκος που περπατούσε στον αέρα. Ο Νίκος που έτρεμαν όλοι οι προπονητές σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο.
Ο Νίκος που έκανε το μπάσκετ Εθνικό σπορ και η πανέξυπνη διοίκηση της ΕΟΚ το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο. Ο Νίκος του Hall of Fame. Ο Νίκος που έγινε θρύλος και δεν ξανάπαιξε μπάσκετ ποτέ…
Ο γκάνγκστερ, όπως τον φώναζε ο αγαπημένος του Ανέστης Πεταλίδης. Χθες λοιπόν, είχα την τύχη να είμαι παρέα με έναν γκάνγκστερ και έναν γαλαξία αστέρων….
Κώστας Σταματιάδης
