Απίθανα πράγματα γίνονται, στην κακότυχη μπασκετική ΑΕΚ…….
Αστάθεια και Σκωτσέζικο ντούζ συνέχεια. Εκεί που πάει να γεμίσει την καρδάρα με το γάλα, εκεί της τραβάει μια κλωτσιά και την χύνει. Μέχρι και το παλιό, αλησμόνητο, ρομαντικό, νοσταλγικό, άκυρο πήδημα είδαμε χθες, στην τελευταία φάση του αγώνα. Ένας άλλος ιδιαίτερος τρόπος για να χάσουμε το παιχνίδι. Κακό φεγγάρι διανύουμε και ελπίζω το βράδυ να κάνει λίγη ξαστεριά, γιατί τα φάρμακα έχουν ακριβύνει και δεν συμφέρει να παίρνεις τα υπογλώσσια δύο δύο….
Είναι όμως και κάτι στιγμές, ακόμα και μέσα στην μαυρίλα, ακόμα και μέσα στην γενικότερη μαλακία, που μπορεί να μου φωτίσουν την καρδιά. Να μου γλυκάνουν την ψυχή. Να μου δώσουν κουράγιο και δύναμη ρε παιδάκι μου…. Να, όπως το κοριτσάκι της φωτογραφίας ας πούμε . Αυτό το τρομερό πιτσιρικάκι, βαμμένο στα χρώματα της ΑΕΚ, με τις σημαίες του, τα μπιχλιμπίδια του, τα πανηγύρια του.
Με ένα χαμόγελο ανεκτίμητο, που σε κάνει να ξεχνάς κάθε στεναχώρια, κάθε πίκρα, που μπορεί να βιώσεις μέσα στο γήπεδο. Αφού χαίρεται την ζωή και την ΑΕΚ, αυτό το μικρό κοριτσάκι, εμένα μου φτάνει, με κάνει να θυμάμαι γιατί είμαι ΑΕΚ.
Μου δίνει δύναμη για την συνέχεια και αυτό είναι το πιο σημαντικό…..
Κώστας Σταματιάδης.
