Πολλές φορές τα πολιτικά παιχνίδια και οι σκοπιμότητες έχουν παρεισφρήσει στο ποδόσφαιρο, αλλά μπροστά στην ανθρώπινη οδύνη οι λαοί έχουν ένα μαγικό τρόπο να ενώνονται και το ποδόσφαιρο ξαφνικά μεταλλάσσεται από ένα άθλημα, σε μέσο έκφρασης του ανθρώπινου πόνου.
Γράφει η Αλεξάνδρα Καρδαμήλα
Για πολλούς, ειδικότερα το ποδόσφαιρο, αλλά και εν γένει ο αθλητισμός, δρουν ως πιόνια στο παιχνίδι της πολιτικής πραγματικότητας. Ωστόσο, το χθεσινό φιλικό παιχνίδι της ΑΕΚ απέναντι στη Γαλατασαράι αποτέλεσε μία “αχτίδα φωτός” για όσους το παρακολούθησαν…
Αυτό συνέβη όχι μόνο από ποδοσφαιρικής σκοπιάς, αφού είχε συνολικά 5 τέρματα και δύο “χορταστικά” ημίχρονα, αλλά κυρίως από ψυχολογική και ανθρωπιστική ματιά.
Χθες το βράδυ στο ΟΑΚΑ, πέρα από την πρόβα τζενεράλε της ΑΕΚ μπροστά στον κόσμο της πριν τους προκριματικούς του Champions League, ήταν έκδηλος ο απόηχος της εθνικής τραγωδίας των πυρκαγιών στην Ανατολική Αττική.
Ήταν φανερό πριν από την έναρξη του αγώνα πως το παιχνίδι θα έμπαινε σε δεύτερη μοίρα. Υπήρχαν πανό με μηνύματα σε κάθε γωνιά του χαοτικού κατά τα άλλα ΟΑΚΑ. Ο κόσμος δεν ήταν πολύς, αλλά με τη στάση του τίμησε τα θύματα των φονικών πυρκαγιών και τις οικογένειές τους.
Η χθεσινή βραδιά στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας ήταν ακόμη μία ένδειξη, από τις πολλές, πως οι ηγεσίες των κρατών, ευτυχώς, δεν έχουν καμία σχέση με τον απλό λαό. Από την άλλη, αυτό από μόνο του πρέπει να μας ανησυχεί καθώς εμείς είμαστε υπεύθυνοι για αυτούς που μας κυβερνούν εξ ονόματος της δημοκρατίας.
Η κίνηση των ανθρώπων της Γαλατασαράι να φορέσουν μπλουζάκια στήριξης προς τον ελληνικό λαό και τα πανό στην μαθητική κερκίδα είναι εικόνες που συγκινούν, αν σκεφτεί κανείς πόσοι χριστιανοί Τούρκοι υπήκοοι εκδιώχθηκαν το 1922 από τα σπίτια τους για την Ελλάδα και αντίστοιχα πόσοι μουσουλμάνοι έφυγαν από την Ελλάδα για την Τουρκία. Αποτέλεσμα της ανταλλαγής αυτής, μαζί με όλα τα άλλα, ήταν και η δημιουργία της ΑΕΚ, που πέρα των αθλητικών διακρίσεων προσπαθεί να διατηρήσει τις μνήμες και την ιστορία της αναλλοίωτη με κάθε ευκαιρία.
Είναι γεγονός, πως κάθε “πληγή” επουλώνεται με τον χρόνο, αρκεί να μην ξεχαστεί το πως δημιουργήθηκε…και ξανασυμβεί. Αν κάτι μπορεί να χαρακτηριστεί ως συμπέρασμα για το σήμερα από τα παραπάνω, είναι οι φονικές πυρκαγιές στην Αττική να παραμείνουν στην μνήμη του ελληνικού λαού, γιατί όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει. Πολλές φορές το ποδόσφαιρο έχει λειτουργήσει ενωτικά κάτω από αντίξοες συνθήκες (πόλεμος στο Βελιγράδι, Παρτιζαν-ΑΕΚ) και άλλες αποπροσανατολίζοντας τους ανθρώπους. Το θέμα είναι να μπορούμε να διακρίνουμε αυτές τις δύο λειτουργίες του ποδοσφαίρου και γενικότερα του αθλητισμού και να είμαστε σε θέση να τις επικρίνουμε ή κατακρίνουμε αντίστοιχα, ανεξάρτητα των προσωπικών μας φιλοδοξιών.
