Δεν είμαι από αυτούς που ένα αποτέλεσμα, τους αρκεί για να σπρώξιμο κάτω από το χαλί τα προβλήματα. Μεγάλη πρόκριση χθες αλλά από εκεί και πέρα, ο τρόπος που ήρθε, είναι για προβληματισμό εν όψει του τελικού. Το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, ήταν από αυτά, που αν στραβώσουν, στέλνουν κόσμο στο σπίτι του. Παίχτες, προπονητές, συμβούλους, παράγοντες. Χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Ο Ολυμπιακός έβαλε ότι καλύτερο διέθετε, που όμως ήταν σαφές μέσα στο παιχνίδι ότι δεν ήταν αρκετό. Εκτός αν τον βοηθούσε η ΑΕΚ. Η οποία στο τελευταίο δεκάλεπτο έκανε ότι μπορούσε για να χάσει την πρόκριση. Μάλλον να την δωρίσει. Ο πολύ κακός Μάνταλος σε όλο το ματς, έπρεπε να είχε γίνει αλλαγή νωρίτερα και φυσικά δεν έπρεπε να μπει καθόλου ο Αλμέιδα. Όσο για τον Ανέστη, μπορεί να είναι καταπληκτικός για 90 λεπτά και σε μια φάση να κρεμάσει την ομάδα. Είναι σαφές ότι οι παίχτες φοβήθηκαν το παιχνίδι ναι όσο πέρναγε η ώρα, το βάρος στους ώμους και στα πόδια έγινε βουνό. Ελάχιστοι έχουν την προσωπικότητα να διαχειριστούν μεγάλα παιχνίδια αλλά και μια αναποδιά από αυτές που μόνο ο αθλητισμός μπορεί να σου στήσει. Τα λέω όλα αυτά γιατί αν στην κεφαλιά του Καρντόσο, η μπάλα πήγαινε μερικά εκατοστά πιο δίπλα, θα ήμασταν ακόμα στο ΟΑΚΑ. Οι μισοί στα δίπλα Νοσοκομεία και οι άλλοι μισοί θα κυνηγούσαν παίχτες, προπονητές και λοιπούς άλλους. Τα λέω όλα αυτά, γιατί έχουμε έναν τελικό μπροστά μας και πρέπει να ετοιμαστούμε κατάλληλα, αγωνιστικά και κυρίως ψυχολογικά για να τον κερδίσουμε.
Και τελικά ρε παιδιά στο τέλος τέλος, πόσα θέλετε να μας τρελάνετε;
Κώστας Σταματιάδης
