Λιγο διαφορετικό το κομμάτι σήμερα. Με μια προσωπική κατάθεση ψυχής, ακριβώς πριν έξι χρόνια και αμέσως μετά από ένα παιχνίδι Αναγέννηση Βύρωνα-ΑΕΚ…
Χωρίς Τσαούση, με τραυματίες Παπαδόπουλο, Μπάλας, Νικολαΐδη, που τελικά έπαιξαν… Το βάζω για να σας δείξω τις διαφορές μιας ομάδας – γροθιά σε όλα τα επίπεδα, μιας ομάδας – οικογένεια, χωρίς γήπεδο και χωρίς πολλά λεφτά, με αυτό που παρακολουθούμε σήμερα στο ποδοσφαιρικό τμήμα, με όλα τα προβλήματα λυμένα…
Ο ΜΠΑΚΑΟΥΚΑΣ έπαιξε 60 λεπτά πλέι μέικερ, χωρίς τον Φάνη και τον Γιώργο, ο Μπάλας ζήτησε να παίξει ο ίδιος, παρότι δεν μπορούσε να σταθεί απο τους πόνους, ο ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ εκνευρισμένος γιατί τελικά δεν κερδίσαμε, ο μικρός ΤΣΙΛΙΜΠΑΡΗΣ ούτε με πέναλτι δεν έφαγε γκολ και τι να πει κανεις για τον Κατσίκη, τον Χρηστάκη τον Παπαδόπουλο, τον Νικολάκη τον Χατζικωνσταντίνου…
Ο Πλεχ, ένα δεκαοχτάχρονο παιδί, όλο γέλαγε μην πιστεύοντας που ήρθε και φυσικά ο κοσμος στην κερκίδα υπέροχος… Όσο για τον Αρβανίτη και τον Αλεπουδέα, έχουν ξεπεράσει κάθε όριο προπονητικής ψυχραιμίας, φαντασίας και υπομονής. Οι φυσιοθεραπευτές μας που κάνουν θαύματα και ο ΧΑΡΗΣ ο ΔΙΑΜΑΝΤΑΡΑΣ που ειναι το μεγαλύτερο αρρωστάκι απο όλους… Όλοι αυτοί συνθέτουν τους “μάγκες”, γιατί στον Αθλητισμό τίποτα δεν ειναι τυχαίο, τίποτα δεν γινεται με αυτόματο πιλότο…
Το dna αυτής της ομάδας ειναι τέτοιο, που οποιος συμμετέχει με τον οποιοδήποτε τρόπο σε αυτήν , αποκτά μέταλλο, λάμψη, προσωπικότητα, μέχρι που στο τέλος γίνεται και ο ίδιος “μάγκας”, που αρνείται να χάσει , αρνείται να παραδοθεί… Χίλια μπράβο σε όλους αυτούς τους τύπους που τα “βάζουν” με όλο τον κοσμο και δεν καταλαβαίνουν “Χριστό”. Όσο για μένα, απλά υποκλίνομαι…
Κάντε τώρα την σύγκριση και πείτε μου τι φταίει… Δεν χρειάζεται πακτωλός χρημάτων, ούτε βαρύγδουπες δηλώσεις. Χρειάζεται πολλή και στοχευμένη δουλειά, τεχνογνωσία, μεράκι και ηρεμία σε όλα τα επίπεδα. Και το πιο δύσκολο… Να ξαναγίνουμε Οικογένεια, μια γροθιά! Ο ένας για τον άλλον…
Κώστας Σταματιάδης
