Ειλικρινά δεν περίμενα ότι το χτεσινό άρθρο μου, θα προκαλούσε τόση συζήτηση. Θεμιτό και υγιές για μένα, γιατί το γράψιμο μου έχει ακριβώς αυτή την λογική. Μια άλλη προσέγγιση, τροφή για σκέψη, τροφή για συζήτηση και διάλογο. Δεν μπορεί να συμφωνούμε όλοι σε όλα, μπορούμε όμως να συζητάμε χωρίς αποκλεισμούς και αφορισμούς.
Η αδρεναλίνη έχει χτυπήσει κόκκινα στον λαό της ΑΕΚ, βάλτε ότι έχουν περάσει 14 χρόνια στην πίκρα, στο ξεσπίτωμα, στο βαρέλι δίχως πάτο. Άρα λοιπόν, έντονες οι αντιδράσεις, έντονες οι συζητήσεις, στα κόκκινα όλα. Σαν ένα ηφαίστειο που ξυπνά από όνειρο βαθύ……. Δικαιολογημένα όλα για μένα, τουλάχιστον στην αρχή. Θέλει το χρόνο του να ηρεμήσουμε λιγάκι και θα γίνει αυτό σύντομα. Όταν βλέπεις κάθε μέρα κάτι παραπάνω να γίνεται και ο χρόνος να μετράει αντίστροφα για το γήπεδο.
Για παράδειγμα χθες ολοκληρώθηκε μια πολύ σημαντική εργασία, έγινε η καινούργια οριοθέτηση του χώρου μας και συγχρόνως η περίφραξη. Οι γνωρίζοντες ξέρουν γιατί αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πρέπει σιγά σιγά να αμβλυνθούν τα πάθη και τα σπαθιά να μπουν στα θηκάρια και να μην ξαναβγούν ποτέ για εσωτερική μάχη. Αυτό πρέπει να είναι ο στόχος. Η λάβα στο πέρασμα της πρέπει να καίει εχθρούς, όχι φίλους και αδερφούς.
