Ήταν 28 Μαρτίου 2010, όταν ο «υδραυλικός» υπενθύμιζε σε όλους γιατί είναι ο πιο «φαντεζί» παίκτης του πρωταθλήματος κι ας υπήρχαν οι Σισέ, Γκαλέτι και Βιεϊρίνια να τον ανταγωνίζονται.
Άλλη μια φορά που ο Αργεντινός επιθετικός «κρέμασε» έναν τερματοφύλακα που πέτυχε στο δρόμο του, αναιρώντας, έτσι, το «χειρουργείο» του Κύρκου.Ο Φανούρης Γουνδουλάκης έκανε το 0-1 στο 40′, αν και ήταν σε θέση οφσάιντ στο ξεκίνημα της φάσης, και με τις διαιτητικές αποφάσεις να είναι υπέρ των φιλοξενούμενων, αφοού δύο ανατροπές των Παντελή Καφέ και Ραφίκ Τζιμπούρ δεν «συγκίνησαν» τον διαιτητή, το ματς οδηγούταν σε ένα σημαντικό «διπλό» της ομάδας του Παράσχου.
Ωστόσο, η τελευταία κουβέντα έμελλε να ανήκει στον Νάτσο Σκόκο. Στο 93′ η ΑΕΚ κέρδισε ένα φάουλ έξω από τη μεγάλη περιοχή του Μπέλιτς, από γωνία που οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές θα επιχειρούσαν να σεντράρουν. Όχι, όμως,κι ο «υδραυλικός». Μερικά βήματα φόρα, σουτ… και η μπάλα καταλήγει στα δίχτυα, κρεμώντας έτσι τον τερματοφύλακα του Πανιωνίου και δίνει στην ΑΕΚ τον βαθμό της ισοπαλίας, κάτι το οποίο, βαθμολογικά, δεν έχει μεγάλη σημασία, αφού ήταν η εποχή της πολυμετοχικότητας που Παναθηναϊκού, που έσπασε το σερί πρωταθλημάτων του Ολυμπιακού του Σωκράτη Κόκκαλη, αλλά αισθητικά είναι το κάτι άλλο. Με καθαρά ποδοσφαιρικούς όρους, αυτό το γκολ ήταν οργασμός.
Είχαν περάσει μόλις 81 μέρες από τη μεγάλη νίκη της «Ένωσης» επί του ΟΣΦΠ στο «Γ. Καραϊσκάκης» με 2-1, όπου ο Σκόκο είχε κάνει πάλι κάτι πανομοιότυπο, εκτός από το «τηλεκατευθυνόμενο» σουτ που κατέληξε στην εστία του Αντώνη Νικοπολίδη. Έτσι, με την απευθείας ψηλοκρεμαστή εκτέλεση φάουλ που επανέλαβε ο Νάτσο, μετά τον Νικοπολίδη, απέναντι στον Μπέλιτς, απέδειξε και στον πιο ένθερμο αμφισβητή του, ότι η ποδοσφαιρική του αλητεία δεν ειναι καθόλου τυχαία και μπορεί να κάνει ό,τι θέλει όποτε το θέλει.
Η σύνθεση της ΑΕΚ: Αραμπατζής, Γιάχιτς, Μαϊστόροβιτς, Μανωλάς, Καράμπελας, Καφές, Γκέντσογλου (70’ Γκερέιρο), Λεονάρντο (64’ Νέμεθ), Σκόκο, Τζιμπούρ, Μπλάνκο (78’ Χέρσι)
