Μεγάλη συνέντευξη έδωσε ο Αντρέ Σιμόες για λογαριασμό του σωματείου των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών της χώρας του.
Μίλησε για την ΑΕΚ, για τη ζωη στην Ελλαδα, τις συνθήκες εργασίας στη χώρα μας, ακόμη και για την οδήγηση μας αλλα και το φαγητο μας. Δε παρέλειψε να μιλήσει για τις επιτυχίες που έχει βιώσει με την ομάδα της ΑΕΚ τα τελευταία 3 χρόνια που αγωνίζεται με τα κιτρινόμαυρα και να περιγράψει πόσο περήφανος ειναι για αυτές!
Η συνέντευξη ξεκιναει με μια γνωριμία προς τους αναγνώστες σε περίπτωση που δεν έχουν ακολουθήσει τη καριέρα του Αντρέ, για τις επιτυχίες που έχει σημειώσει ως Πορτογάλος ποδοσφαιριστής στο εξωτερικό επιχειρώντας να τους βάλει στο κλίμα και συνεχίζει με την κυρίως συνέντευξη που θα σας παρουσιάσουμε ολόκληρη καθώς σχεδόν στο σύνολό της εχει μεγάλο ενδιαφέρον και για τους φιλάθλους της ομαδας μας.
Τι πρόσημο θα έβαζες στα 3 τελευταία χρόνια της καριέρας σου στην Ελλάδα;
“Σίγουρα ήταν μια θετική επένδυση για το μέλλον της καριέρας μου. Πριν απο τρια χρόνια και οταν το σκεφτόμουν να αποδεχτώ τη πρόταση απο τη νυν ομάδα μου ήταν για μένα θυμάμαι ένα μεγάλο στοίχημα. Όμως χρειαζόμουν μια ευκαιρία να ξεφύγω από την αφάνεια που ήμουν στις μικρομεσαίες ομάδες της χώρας μας και να αποδεχτώ έστω και στο εξωτερικό την πρόταση να είμαι πρωταγωνιστής σε μια μεγάλη ομάδα. Είχα στα χέρια μου μια πρόταση απο μια μεγάλη ομάδα με μεγάλο σχέδιο επανόδου στη μεγάλη κατηγορία της χώρας ερχόμενη απο τη 2η τη ταξη εθνική κατηγορία. Δεν ανησύχησα καθόλου καθώς αυτά που μου συζητήθηκαν τοτε απο τους υπευθύνους της ομάδας αλλά και η προσωπική μου αίσθηση μου έλεγαν ότι όλα θα πάνε περίφημα. Δικαιώθηκα πολυ γρήγορα μπορώ να πω με το πρωτάθλημα που πήραμε φέτος καθώς το “στοίχημα” που έβαλα στη καριέρα μου γρήγορα απέδωσε. Μόλις στη πρωτη μου σεζόν κερδίσαμε το κύπελλο και μετα απο δυο χρόνια το Πρωτάθλημα!”
Τι σημαίνουν όλα αυτα για τη δική σου καριέρα;
“Ήταν όλα τόσο έντονα για μένα. Άφησα τη μικρή Μορειρένσε για να δεχτώ τη πρόταση μιας μεγάλης ομάδας με μεγάλα σχέδια. Το σωματείο ηταν κυριολεκτικά ένας “κοιμώμενος γίγαντας” που βρισκόταν ξαφνικά σε χαμηλότερες κατηγορίες και ειχε ανάγκη να πάρει τίτλους το συντομότερο δυνατό. Και το καταφερε πολύ γρήγορα, μόλις στη πρώτη χρονιά εφαρμογής του σχεδίου ανάκαμψης με τη κατάκτηση του κυπέλλου! Αυτο που έγινε όμως αυτή τη τελευταία χρονιά μας με τη κατάκτηση του πρωταθλήματος δεν έχει καμμία σύγκριση. Ήταν τρελό και πραγματικά το πανηγυρίσαμε τρελά. Πρωτάθλημα μετά απο 24 χρόνια! Δεν ξέρω αν μπορεί να καταλάβει κάποιος ουδέτερος τα συναισθήματα που βιώνεις καταφέρνοντας κάτι τέτοιο; Είναι απίστευτο!”
Το ότι ήσουν αρχηγός της ομάδας που κατάφερε να κερδίσει τη πρωτιά το κάνει πιο έντονο;
“Εννοείται. Τρομερή διαφορά και ευθύνη. Δεν ήμουν εγώ ο αρχηγός της ομάδας, αρχηγός ήταν ενας έλληνας συμπαίκτης (Πέτρος Μάνταλος) που ειχε την ατυχία να μείνει εκτός δράσης ολη τη σεζόν λόγω τραυματισμού στο γόνατο. Έτσι το περιβραχιόνιο κατέληξε σε μένα. Φυσικά και είναι μεγάλη ευθύνη. Η θέση του αρχηγού είναι πολυ σημαντική μεταξύ ενός συνόλου ανθρώπων και για μένα έγινε ξαφνικά και με “ταρακούνησε” αρκετά. Τελικά ήταν μεγάλη μου χαρά και τιμή να το φορέσω και για να σου πω την αλήθεια, κράτησα αυτό το τελευταίο που ειχα στο μπράτσο μου στον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος γιατί για μένα κρύβει μια μεγάλη ιστορία πίσω απο την ιδια του την ύπαρξη: Είμασταν πρωταθλητές μετά από 24 χρόνια και σε αυτό το τελευταίο παιχνίδι πριν σηκώσουμε το τρόπαιο ήμουν εγώ εκεί να φοράω αυτο το περιβραχιόνιο του αρχηγού!”
Έφτασες στην Ελλάδα σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή για τη πολιτική της και την οικονομία της. Σε έκανε καθόλου αυτο να θες να γυρίσεις στη πατριδα.
“Όχι ποτέ δε το σκέφτηκα. Ήρθα σε μια εποχή με έντονες αντιδράσεις του κόσμου προς τη κυβέρνηση τους με συγκεντρώσεις και αγώνες στους δρόμους της χώρας. Παρόμοια κατάσταση με αυτό που βιώσαμε και στη Πορτογαλία δλδ. Όμως σε καμμία περίπτωση δεν έμπλεξα τα επαγγελματικά μου σχέδια, που άλλωστε έχουν να κάνουν με τον αθλητισμό, με την πολιτική κατάσταση. Τώρα υπάρχει πλέον βελτίωση.”
Είχες και πολλούς συμπατριώτες συμπαίκτες όπως τον Hélder Barbosa, τον Hugo Almeida και τον Hélder Lopes. Πόσο σημαντικό ήταν αυτό για την προσαρμογή σου στη χώρα;
“Ναι, βεβαία ήταν πολύ σημαντικό ειδικά τη πρώτη χρονιά με τον Hélder Barbosa, που ήταν ήδη μια χρονιά όταν ήρθα εγώ. Έπαιξε μεγάλο ρόλο ώστε να γνωριστώ με τους υπόλοιπους συμπαίκτες μου αλλα και να μαθω τη πόλη της Αθήνας. Μετά ήρθε ο Hugo Almeida και κάναμε πολύ παρέα και τώρα τελευταία είμαστε αχώριστοι με τον Hélder Lopes ο μόνος συμπατριώτης μου στην ομάδα.
Είναι πολύ ωραίο πάντως να έχεις κοντά σου ανθρώπους απο τη πατρίδα σου καθώς κακά τα ψέματα ειναι όμορφο να μοιράζεσαι όλα αυτά που κουβαλάς σαν αναμνήσεις απο τη πατριδα σου με κάποιον που σε καταλαβαίνει.”
Ποιές οι διαφορές της ελληνικής Λίγκας με τη δική μας;
“Κοίτα, το δικό μας πρωτάθλημα (πορτογαλική Λίγκα) τείνει να είναι πιο δυνατό. Και αυτό λόγο της δυναμικότητας των μεγάλων ομάδων μας και όλης της διαφοράς που έχουν με τις μικρότερες, ομως κατι παρόμοιο γίνεται και εδώ εν πολλοίς. Νομίζω τελικά ότι η μεγάλη διαφορά είναι τα γήπεδα μας που είναι πολύ καλύτερα δομημένα ωστε να εξυπηρετούν οικογένειες να πηγαίνουν στο γήπεδο. Εδώ στην Ελλάδα υπάρχει πολύ φανατισμός και τα γήπεδα κατακλύζονται απο άντρες που κάνουν τα πάντα, από έντονες φωνές και συνθήματα, βεγγαλικά και μια απίστευτη κάπνα απο το κάπνισμα! Βρέθηκα ξαφνικά απο μια ταπεινή μικρομεσαία ομάδα σε έναν τεράστιο σύλλογο με τεράστιο λαό, φανταστείτε οτι σ’ένα νορμάλ παιχνίδι πρωταθλήματος παρευρίσκονται πολλές φορές άνω των 30000 ανθρώπων.”
Έχεις γραφτεί στο αντίστοιχο σωματείο επαγγελματιών ποδοσφαιριστών στην Ελλάδα;
“Εδώ δεν είναι ένα απλό ζητούμενο το να γίνεις μέλος του σωματείου, είναι υποχρεωτικό και αυτο πιστεύω είναι ένα πολυ καλό μέτρο. Πιστεύω οτι οι παίκτες που έχουν εργασία σε μεγάλους συλλόγους θα πρεπει να είναι αλληλέγγυοι σε όλους αυτούς που προέρχονται από μικρές ομάδες όπου υπάρχει περίπτωση κάποια χρονιά να μη βρίσκουν και ομάδα!”
Είσαι περιπετειώδης τύπος, από αυτούς που θέλουν συνεχώς να ανακαλύπτουν καινούργια μέρη και ανθρώπους;
“Κοίτα πάντα ήθελα να αγωνιστώ στο εξωτερικό απο τη στιγμή μάλιστα που δεν είχα καταφέρει να αγωνιστώ για μια μεγάλη ομάδα της χώρας μας που είναι πάντα ο στόχος πιστεύω του καθε πορτογάλου ποδοσφαιριστή, πόσο μάλιστα εδώ που βρήκα μια ομάδα με μεγάλα σχέδια. Αλλά όχι με τον τρόπο που το εννοείς δεν είμαι ο τύπος που θέλει πολλές – πολλές περιπέτειες. Εδώ είμαι τυχερός ακόμη και οι κλιματολογικές συνθήκες είναι σχεδόν ίδιες με τη πατρίδα, το φαγητό παρόμοιο ακόμη και οι άνθρωποι είναι καλοί και προσιτοί οπως οι δικοί μας. Όχι δε θελω να αλλάζω συχνά παραστάσεις.”
Πως είναι να ζει κανείς στην Αθήνα;
“Η πόλη είναι παγκοσμίως γνωστή για τη χαοτική κίνηση στους δρόμους της. Και σε αυτό είμαι τυχερός γιατί τεχνικά δε ζω καν στην πόλη αλλά σε ένα παραλιακό προάστιο εξω απο τη πόλη των Αθηνών. Γλιτώνουμε αρκετά από την κίνηση καθημερινά όμως το να οδηγεί κάποιος εδώ είναι πραγματικά μια διαδικασία που εμπεριέχει πολύ αδρεναλίνη. Αν θέλει πάντως κάποιος να οδηγεί πέρα από τους κανόνες και να κάνει τις “μαγκιές” του εδω προσφέρεται αρκετά το “έδαφος” για κάτι τέτοιο!”
Η γλώσσα είναι γνωστό ότι είναι πολύ δύσκολη. Μπορείς να μιλήσεις και να πεις αρκετά στα ελληνικά;
“Μπορώ να πω μερικές λέξεις μαζί και να καταλάβω σε μια συζήτηση σχεδόν τα πάντα αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο να κάνω μεγάλη συζήτηση στα ελληνικά τουλάχιστον ακόμα. Είναι απίστευτα πολύπλοκη γλώσσα όμως καταλαβαίνω σχεδόν τα πάντα.”
Έχεις αποκτήσει καμία ελληνική συνήθειά που να βγαίνει μεσα απο την κουλτούρα της χώρας;
“Έχω αποκτήσει μια συνήθεια που είναι αρκετά ασήμαντη πιστεύω, εδώ τον καφέ τον πίνουν χτυπημένο με πάγο. Έχει να κάνει και με τον καιρό πιστεύω. Δε σου πάει να πιείς τίποτα ζεστό με όλη αυτή τη ζέστη. Αλλά όταν έρχομαι στην Πορτογαλία θα το πιώ το καφεδάκι μου το ζεστό, τίποτα καλύτερο απο ενα μικρό εσπρεσάκι και το μισό να είναι γάλα [γέλια]. Όταν είμαι Πορτογαλία είμαι άλλος ένας πορτογάλος τρώω το μπακαλιάρο μου, πίνω το κόκκινο κρασάκι μου και πίνω το ζεστό μου καφεδάκι!”
Σε σχέση με τη κουζίνα πως είναι η ελληνική. Σου αρέσει να μαγειρεύεις κάποιο συγκεκριμένο πιάτο;
“Όχι προτιμώ πιάτα της κουζίνας μας. Και η ελληνική κουζίνα είναι αρκετά καλή και μοιάζει με τη δικη μας, όμως έτσι εχω συνηθίσει. Τρώνε πολυ ψητό ψαρι οπως και μείς και έχουν και ένα φαγητό τον μουσακά, που έχει μέσα και ζυμαρικά αλλά δεν τρώω πολύ.”
Έχεις συναντήσει κάποια γραφική συμπεριφορά στους δρόμους της Αθήνας;
“Εδώ ο κόσμος είναι πολύ εκδηλωτικός και δε φοβάται να σε αρπάξει, να σε ακουμπήσει, κάτι που δεν ειχα συναντησει πισω στη ταπεινή μικρη Μορειρένσε στη πατρίδα. Όταν για παράδειγμα πάω βόλτα με τη γυναίκα μου με τα πόδια ο κόσμος σε αναγνωρίζει και σε κοιτάει μιλάει για σένα και φαίνεται αυτό, σου μιλάει σου λέει αυτο που θέλει και επίσης εδώ φιλάνε πολύ! Σε πιάνουν και σε φιλάνε και στα δυο μάγουλα αυτός είναι ο τρόπος που το κάνουν πάντα! Εκεί που δε το περιμένεις μιλάμε! (γέλια)
Ενα αστείο περιστατικό που βίωσα σχετικά πρόσφατα ήταν όταν βγήκαμε να πανηγυρίσουμε τον τίτλο του πρωταθλήματος με ανοιχτό λεωφορείο εκεί που φτιάχνεται το νέο γήπεδο της ομάδας και εμείς στεκόμασταν εκεί πάνω με το κύπελλο, απο κάτω χαμός μέχρι που ξεκίνησε να βρέχει και αντί να διαλυθεί ο κόσμος και να προφυλάχτει απο τη βροχή, πανηγύριζε ακόμη πιο έντονα και εμείς το ίδιο μέσα στη τρέλα όλοι μας. Ηταν φανταστικό!”
Πιστεύεις οτι στην Ελλάδα σε “χρεώνουν” περισσότερο σε μια ενδεχόμενη αποτυχία αλλα και ότι επίσης απολαμβάνεις περισσότερα προνόμια λόγω αυτού.
“Πιστεύω ότι σε όλες τις χώρες όπως το έχω δει να γίνεται και στην Πορτογαλία οι ξένοι παίκτες θεωρούνται πάντα μεγαλύτερης αξίας απο τους εγχώριους παίκτες. Το ίδιο και εδώ. Εδώ μάλιστα δίνουν μεγαλύτερη αξία στους Πορτογάλους παίκτες απο άλλους ξένους! Οπως και εδω ετσι και παντού στον κόσμο οι Πορτογάλοι παίκτες έχουμε μια φήμη οτι είμαστε δουλευταράδες και οτι αρπάζουμε την ευκαιρία απο τα “μαλλιά”! Βλέπω διάφορους προπονητές που ψάχνουν πορτογάλους γνωρίζοντας ότι θα κάνουμε τη δουλειά τους αλλα και οτι δε θα φοβηθούμε να βάλουμε τα πόδια και τα κεφάλια μη σας πω, στην “φωτιά” και αυτο αρέσει.”
Σκέφτεσαι να γυρίσεις στην Πορτογαλία ή είσαι ευχαριστημένος να παίζεις στο εξωτερικό;
“Δύσκολη ερώτηση. Κοίτα αν γυρνούσα ποτέ δε θα μπορούσα να γυρίσω για μια οποιαδήποτε ομάδα καθώς μου αρέσει εδώ στην Ελλάδα που παίζω σε μια πολύ μεγάλη ομάδα της χώρας, βέβαια αν ερχόταν κάποια στιγμή κάποια πρόταση από μια μεγαλη ομάδα της χώρας μας δε σας κρύβω ότι θα τη σκεφτόμουν πολύ σοβαρά. Και ποιος δε θέλει να δουλεύει κοντά σε συγγενείς και φίλους, για έναν μεγάλο σύλλογο και να έχει και την ανάλογη προβολή, αλλά προς στιγμήν είμαι ευχαριστημένος εδώ.”
Δεν έχεις παίξει ποτέ στην εθνική ομάδα της Πορτογαλίας. Πιστεύεις όσο περνάνε και τα χρόνια θα μπορούσες να γίνεις ένας νέος Ζέκα και να παίξεις για την εθνική της χώρας που εργάζεσαι;
“Άλλη μια δύσκολη ερώτηση. Κοίτα, μέχρι να σου συμβεί κάτι στη πραγματικότητα και σε αναγκάσει να διαλέξεις πραγματικά όλα τα άλλα ειναι θεωρητικά. Στη παρούσα φάση μου είναι δύσκολο να με σκεφτω να παίζω για τα χρώματα μιας άλλης εθνικής εκτός της χώρας μου. Πιστεύω οτι δεν υπάρχει πορτογάλος παίκτης που να παιζει και να μη φαντάζεται τον εαυτό του να εκπροσωπεί τη χώρα του και όσο αγωνίζεται αυτό είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα. Δεν ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει και δεν είναι αρκετά έξυπνο να κλείσεις μόνος σου τη πόρτα για να μπεις στην εθνική. Βέβαια όπως προείπα ειναι μια δυσκολη απόφαση και ποτέ δε ξέρεις τι θα κληθείς να αποφασίσεις αύριο γι’αυτό ποτέ μη λες ποτέ.”
Ποια η αποψή σου για το σωματείο μας, των αμειβομένων ποδοσφαιριστών της Πορτογαλίας;
“Πιστεύω οτι η δουλειά που κάνετε και το έργο που έχετε επιτελέσει ειναι απίστευτα. Θυμάμαι έναν ποδοσφαιριστή που σας έστειλε ακομή και από δω από την Ελλάδα έκκληση για βοήθεια και του την παρείχε το σωματείο! Νομίζω αξίζετε κάτι παραπάνω απο συγχαρητήρια για την δουλειά σας. Με την ευκαιρία θα ήθελα να σας ευχαριστήσω παιδιά για το συγχαρητήριο μήνυμα που μου στείλατε οταν κατακτήσαμε το πρωτάθλημα. Πιστεύω οτι το σωματείο πρέπει να βοηθάει και να προστατεύει ολα τα μέλη του και ότι τα υπόλοιπα μέλη πρέπει να συνεισφέρουν οικονομικά ώστε να είναι οικονομικά υγιείς το ταμείο του για να μπορεί να το καταφέρνει όπως κάνουμε και εδώ στην Ελλάδα.”
Πηγή: Sindicato dos jogadores
