Γνωστή παλιά καλή συνταγή……
Ήταν αναμενόμενο νομίζω τι θα βλέπαμε στο χθεσινό παιχνίδι . Δεν θα κάνω αγωνιστική ανάλυση, δεν υπάρχει λόγος. Θα σταθώ μόνο σε δυο – τρία πραγματάκια που έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να τα λέω από εδώ, για πάνω από ένα χρόνο. Το κομμάτι της διαιτησίας, μόνο χιουμοριστικά μπορώ να το προσεγγίσω. Όταν ανακυκλώνονται οι ίδιοι άνθρωποι στα διάφορα πόστα, στο προσκήνιο ή στο παρασκήνιο, την διαφορά την βλέπεις την κατάλληλη στιγμή. Και συνήθως είναι εναντίον σου.
Τώρα λοιπόν, φτάσαμε σε σημείο, να θέλουμε τουλάχιστον μία νίκη και μία ισοπαλία στις έδρες των αντιπάλων μας, για να μείνουμε ζωντανοί για το πρωτάθλημα. Μακάρι να το κάνουμε αλλά γενικά δυσκολεύει πολύ το έργο. Γιατί από ότι καταλαβαίνω , ουδείς έχει διάθεση, να αφήνει παιχνίδια στην τύχη ή να έχει την ευγενή καλοσύνη να μας κάνει δώρα.
Πάμε τώρα στα χθεσινά, με το κλασσικό σύστημα πούλμαν , με οχτώ ζώνες άμυνας, τέσσερις περιμετρικές σκοπιές, δύο πυροφυλάκια, έναν ναυαγοσώστη και ένα παπά για καλό και για κακό. Και πολύ πανηγύρι ρε παιδάκι μου, έξαλλο λέμε. Σκέψου τι έξτρα πριμ είχε τάξει ο Κούγιας. Για να πάρεις πρωτάθλημα, αυτά τα ματς πρέπει να τα καθαρίζεις, είτε έτσι, είτε γιουβέτσι, είτε με την Νάντια Κομανέντσι ……
Αλλιώς , πας για το βραβείο “ευ αγωνίζεσθαι”, με ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και λες ότι βλέπεις με αισιοδοξία την επόμενη χρονιά. Υπάρχει δρόμος ακόμα, υπάρχει χρόνος ακόμα, αλλά όχι έτσι…….
Κώστας Σταματιάδης.
