Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, άσχετοι μεταξύ ασχέτων, με πολύ τρέλα και πολύ ρίσκο, μετά από προτροπή του Νίκου του Παπαδόπουλου, φτιάξαμε το τμήμα χάντμπολ το 2005…
Πιθανά να μην έγινε με τον καλύτερο τρόπο, έγινε όμως… Και με αρκετές αντιδράσεις… Αντιδράσεις που συνεχίστηκαν και στην πορεία… Ποτέ δεν ήταν εύκολα τα πράγματα, πάντα υπήρχαν εμπόδια ακόμα και σε βασικά θέματα όπως το γήπεδο… Όμως είχαμε φτιάξει μιά τόσο σφιχτή παρέα , μια παρέα γροθιά, η οποία μετά το 2008 έγινε ένα με τον κόσμο… Μοιραστήκαμε τα πάντα στην κυριολεξία και μεγαλώσαμε το τμήμα και φέραμε τίτλους στο Σωματείο κρατώντας την σημαία ψηλά στα δύσκολα τα χρόνια… Με τα όνειρα μας, με την παρέα μας, με την τρέλα μας, με την μαγκιά μας…
Ένα κρυφό όνειρο πάντα ήταν ένας Ευρωπαϊκός τελικός, σε ένα μεγάλο κατάμεστο γήπεδο… Η ώρα έφτασε, ο τελικός ήρθε και η Κυριακή είναι κοντά… Και τι έγινε που το αποτέλεσμα δεν είναι καλό; Και τι έγινε που οι πιθανότητες είναι ελάχιστες; Δεν πήγαν για τις πιθανότητες τα παλληκάρια της φωτογραφίας στην Ρουμανία… Ο Νικόλας, ο Ρόλι, ο Σωτήρης, ο Κίτρινος και τα άλλα παιδιά… Δεν πήγαν γιατί θα ήταν εύκολο… Πήγαν γιατί πάντα θα είναι εκεί… Δεν είμαστε ΑΕΚ για τα εύκολα και πρέπει την Κυριακή να είμαστε όλοι εκεί… Γιατί δεν θα πάμε για να πάρουμε το Κύπελλο… Θα πάμε γιατί στα δύσκολα τα χρόνια μας κράτησες εσύ….
Κώστας Σταματιάδης
