Το τελευταίο διάστημα, αναγκάζομαι πολλές φορές, να γράψω για κάποιον που “έφυγε”…..
Δυστυχώς αυτή την φορά, είναι η σειρά της Αργυρώς -Νικολέτας. Της Αρλέτας. Τι να πω ρε παιδιά; Άνθρωποι, καλλιτέχνες που άφησαν το στίγμα τους, φεύγουν κατά συρροή. Νοσταλγία, ρομαντισμός, αθωότητα, όλα χωρούσαν στην φωνή της. Τα ήσυχα βράδια.
Μυρωδιές, θύμησες παλιές, έρωτες έντονοι, αγάπες περαστικές, ανατριχίλα……….Πρόσωπα μακρινά, σε άλλα μέρη, ξεθωριασμένα από τον χρόνο αλλά τόσο κοντά με ένα άκουσμα …….. Το τραγούδι της ερήμου, θα είσαι πάντα στην ψυχή μου ……Ακόμα και αν είσαι μακριά, όπου και να είσαι, θα υπάρχει ένα τραγούδι της Αρλέτας που θα ξυπνάει αναμνήσεις και συναισθήματα……
Τι και αν “έφυγες”, η παρουσία σου θα είναι συνέχεια μαζί μας, έντονη, καθημερινή, μέσα από τα τραγούδια σου. Καλό ταξίδι………
Κώστας Σταματιάδης.
