Πολλές φορές, σε μία πορεία χρόνων, σε τρώει η καθημερινότητα, η ρουτίνα…
Σε τρώει η “υπάρχουσα κατάσταση”, το κατεστημένο, το “έτσι γίνεται μέχρι σήμερα”, χωρίς καμμία επαρκή δικαιολόγηση….. Και εσύ αγωνίζεσαι, ματώνεις, σκοτώνεσαι να αλλάξεις τα πράγματα, με κίνδυνο πάντα να σπάσεις τα μούτρα σου ή να χαρακτηριστείς γραφικός…… Υπάρχει λοιπόν ένα παιχνίδι, το οποίο δεν εμφανίζεται κάθε μέρα για το Ελληνικό Χάντμπολ… Ένας Ευρωπαϊκός τελικός….
Και ανακύπτει φυσιολογικά ως πρόβλημα, το πού θα γίνει…. Αυτά ακριβώς που φωνάζουμε τόσον καιρό, τώρα μας χτυπάνε την πόρτα… Δεν φταίει το Χάντμπολ που δεν έχει δική του εγκατάσταση στην Αττική… Φταίει η Ελληνική Πολιτεία και οι εκάστοτε Υπουργοί, Υφυπουργοί, Γενικοί Γραμματείς και λοιποί συγγενείς, που δεν φρόντισαν για αυτό…. 1977- 2018, 41 χρόνια, με Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα και πακτωλό δισεκατομμυρίων μέχρι πριν μερικά χρόνια…
Το Χάντμπολ όχι μόνο δεν έχει δική του εγκατάσταση, αλλά δεν μπορεί καν να παιχτεί επίσημα στο 70% περίπου των κλειστών γυμναστηρίων , ακόμα και σήμερα … Ζητάμε, ζητάμε, ζητάμε…. Ζητάμε να παίξουμε ρε παιδιά… Έχουμε βέβαια μειονεκτήματα σοβαρά… Βλέπεις, εμείς δεν είμαστε επαγγελματίες παράγοντες, δεν έχουμε τεράστια τηλεοπτικά συμβόλαια, δεν έχουμε έσοδα από τον ΟΠΑΠ ή από άλλες Στοιχηματικές Εταιρείες, δεν έχουμε χρηματοδότες – παράγοντες, που να κρατούν στα χέρια τους την οικονομία της χώρας… Δεν έχουμε με λίγα λόγια κανέναν τρόπο πίεσης…
Έχουμε όμως λατρεία, έχουμε αγάπη, έχουμε μεράκι, έχουμε τρέλα, έχουμε μάτι γυαλισμένο, έχουμε κότσια…. Δεν φοβόμαστε να ρισκάρουμε, γιατί έχουμε τεχνογνωσία και δουλεύουμε…
Λίγη βοήθεια θέλουμε από την Πολιτεία. Γιατί ξέρετε, στο να κατασκευαστούν, να ανακατασκευστούν, να συντηρηθούν και να ανακαινιστούν αρκετές φορές οι Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις, έχουν πληρώσει χαράτσι όλοι οι Έλληνες πολίτες και πληρώνουν ακόμα…. Και φυσικά το Ελληνικό Χάντμπολ…
Και ρωτάω, έχει δικαίωμα στο όνειρο μιας Μεγάλης Ολυμπιακής Εγκατάστασης το Ελληνικό Χάντμπολ;;; Ή είμαστε παιδιά ενός κατώτερου Θεού;;; Ο τελικός με αίμα, πόνο και δάκρυ, θα γίνει τελικά στο ΟΑΚΑ 20 Μαΐου… Λεπτομέρειες θα πούμε τις επόμενες μέρες….
Στην φωτογραφία, οι άνθρωποι του ΟΑΚΑ που βοήθησαν και στήριξαν, στο να γίνει το όνειρο πραγματικότητα, προεξάρχοντος του Γιώργου του Αλικάκου…
Λείπει ο Πρόεδρος, Άρης ο Κουρής….
Κώστας Σταματιάδης.
