Δεν θέλω να γράφω κείμενα στο aekpassion, που μπορεί να έχουν την οποιαδήποτε πολιτική χροιά.
Το αποφεύγω γιατί δεν είναι αυτό που περιμένει κανείς να διαβάσει εδώ… Ξέρετε όμως, μερικές φορές, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και ξεφεύγω. Άλλωστε, ποτέ δεν ήμουν «καλό και υπάκουο» παιδί.
Μια ζωή αντισυμβατικός και αντί γενικότερα…. Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια, στον τραβηγμένο από τα μαλλιά εγκλεισμό της ανήλικης Αχέντ, επειδή χαστούκισε έναν ένοπλο στρατιώτη ή αστυνομικό, λίγη σημασία έχει….. Και μάλιστα ετεροχρονισμένα, επειδή θίχτηκαν οι Ισραηλινές αρχές, για την δημοσιότητα που πήρε το γεγονός..
Ένας παλιός αναρχικός σουλατσαδόρος σαν εμένα, αντιδράει, γιατί αισθάνεται ότι λίγο λίγο, μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα, χάνουμε και ένα μικρό κομμάτι από την ανθρωπιά μας. Ένα μικρό κομμάτι από την ψυχή μας. Κάνουμε εκπτώσεις που τις βαφτίζουμε επιβίωση. Άβουλοι και ευνουχισμένοι, παρακολουθούμε σαν υπνωτισμένοι κάθε αισχρότητα, κάθε αγριότητα, κάθε έγκλημα που γίνεται εναντίον της κοινωνίας, εναντίον των συνανθρώπων μας, χωρίς καμία απολύτως αντίδραση.
Ανακουφισμένοι τρομάρα μας, γιατί νομίζουμε ότι δεν μας αφορά αλλά το σπίτι του γείτονα έχει πάρει προ πολλού φωτιά και έχει αρπάξει και το δικό μας. Λευτεριά στην Αχέντ λοιπόν, ένα πανέμορφο πλάσμα, που όταν σηκώνει την σημαία της Παλαιστίνης, αισθάνομαι ότι θα μπορούσε να ήταν η κόρη μου.
Και αυτό με πονάει δυο φορές….
Κώστας Σταματιάδης.
