Ατάκα που μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό, από την καταπληκτική ταινία του Αντώνη Κόκκινου, το 1994…
Την είπε ένας εκ των πρωταγωνιστών, μόλις άλλαξε ο χρόνος, από το 1969 στο 1970, στην Ελλάδα της δικτατορίας… Τέλος εποχής μάγκα μου, τέλος εποχής… Αλήθεια πώς θα είναι ο κόσμος, μόλις τελειώσει αυτή η λαίλαπα;; Σίγουρα όχι ο ίδιος…. Φοβισμένος, πληγωμένος, γονατισμένος … Λογικά συναισθήματα…
Η ζωή θα αλλάξει, αλλά φυσικά θα πρέπει να αλλάξουν και άλλα πράγματα … Με πρώτο το διεθνές οικονομικό μοντέλο…. Η φιλοσοφία και οι προτεραιότητες των αγορών και των κυβερνήσεων …. Πρέπει πλέον να προηγηθούν, ο άνθρωπος και το περιβάλλον… Όχι τα νούμερα, οι προθεσμίες, οι τόκοι, οι τσέπες και τα ρέστα… Τουλάχιστον για μια δεκαετία… Στροφή στην κοινωνική ευθύνη και την κοινωνική αλληλεγγύη…
Και υπάρχει και ο Αθλητισμός… Ευτυχής η κάμψη της συντηρητικής ακαμψίας της ΔΟΕ…. Επί τέλους… Ευκαιρία να ρίξετε χρήμα, κύριοι κυβερνώντες όλων των κυβερνήσεων… Στους πολλούς όμως, όχι πάλι στους λίγους… Όχι σε αυτούς που μονοπωλούν τα έσοδα της αγοράς, στηριζόμενοι στην δημοφιλία του αθλήματός τους, αλλά όταν έρθει η δύσκολη ώρα, είναι οι πρώτοι που κλαίγονται για κρατική βοήθεια…
Για τους άλλους μιλάω… Τους Ερασιτέχνες… Τους λιγότερο δημοφιλείς… Τους εργάτες- εθελοντές , που παλεύουν να παράξουν αθλητικό προϊόν, αντίθετα σε κάθε δυσκολία…..Και είναι η σιωπηρή πλειοψηφία… Κάντε επανεκκίνηση κύριοι και δεν θα χάσετε… Πάρτε γενναίες αποφάσεις και βγάλτε από το μυαλό σας κάθε υπόνοια πολιτικού ή όποιου άλλου κόστους…
Αν δεν το κάνετε και τώρα, ο Αθλητισμός δεν πρόκειται να συνέλθει, ειδικά στην Ελλάδα… Το τέλος εποχής, πρέπει να αποτελεί την αφετηρίας μιας άλλης.. Όχι την κακή συνέχεια της προηγούμενης…
Κώστας Σταματιάδης.
