TEMON AEK: Ημέρα μνήμης

Λίγα κεριά, μία συγνώμη, ένα ευλαβικό μνημόσυνο για τα άταφα κόκαλα των προγόνων μου, ένα Δόξα σοι ο Θεός με 2000 χλμ αφιερωμένα στην μνήμη τους. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

… Από Θεού ερχίνεσαν να κρούγ’νε τα καμπάνας,
χωρίς Δεσπότ’ διαταγήν και Διάκου συνεργίαν….

Καμπάνας μικρά και τρανά, κρούγ’ν δοξολογίαν.
Το έναν κρούει και τραγωδεί, το άλλο κρούει και κλαίει
κι ασ’ όλον το τρανύτερον βαρυαναστενάζει
ντο ’κ’ έχ’ ανθρώπς ν’ ακούγν’ ατο, ποπάν ν’ εφτάει μετάνοιας.
Χρόνια έρθαν κι επέρασαν, καιροί έρθαν και πάγ’νε
και η καμπάνα το τρανόν, αναμέν’…, δίχως γλώσσαν…
Εμπαίν’ αέρας και βοά, άνεμος και μουγκρίζει
εμπαίν’ ευχάς και τραγωδεί, μπαίν’νε κατάρας κλαίει,
Εμπαίν’νε και τ’ ορόματα τ’ ημέρας και τη νύχτας,
και κρούει… και κλαίει… και τραγωδεί, και θλίφκεται ο Κόσμον……

Εσείς εκεί στην Π.Ο.Ε και στην Π.Ο.Π.Σ., όταν οι πρόγονοί μας αναγκάστηκαν από τις «Δημοκρατικές Δυνάμεις» να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και τα κόκαλα των 353.000 ψυχών έμειναν άταφα στους δρόμους του Πόντου, δεν έλεγαν «τ΄ εμόν το βούτορον κι άλλο άσπρον έν΄» αλλά ….

εποίκεν φορτοδέματα τη κεμεντζές τα κόρδας,
εφορτώθεν, η άκλερος, το λείμψανον τη ψής ατ’ς…
κι ερχίνεσεν το κλάψιμον και την μοιρολογίαν…
»Έχω κεπί(α) απότιστα, αθέριστα χωράφια…
Έχω πρόατ’ ανάλμεχτα, κ’ εγίδια να αλμέγω……..
’Φήκα τα πόρτας ανοιχτά, πόρτας και παραθύρια
θ’ εμπαίν’ αέρας κι άνεμον και θα βζύν’ την καντήλαν.
»Θεέ μ’! Δείξον τη δύναμη Σ’! Χριστέ μ’ ποίσον το θάμα Σ’!
Ποίσον με ποταμόπετραν βαρύν τη καταράχτε,
Ποίσον με σπέλιας κατωθύρ’ ’ς σην Γην καταχωμένον,
Ποίσον μ’, αν θέλ’τς, μικρόν λιθάρ’, αν θέλ’τς, ποίσον με χώμαν.
Θεέ μ’… ποίσον με ίντιαν θέλ’τς… Μόνον ’ς σον τόπο μ’ άφ’ς με!
»Άφ’ς με αδά να θάφκουμαι ’ς σον τόπον ντ’ εγεννέθα,
’ς σο μνήμαν όμπου έθαψα την μάνα μ’ και τον κύρη μ’…»

Γι αυτές τις ψυχές, γι αυτά τα άταφα κόκαλα, ένα κερί, ένα ευλαβικό μνημόσυνο, ένα Δόξα Σοι ο Θεός, 2000 χλμ αφιερωμένα στην μνήμη τους.
Δεν Ξεχνώ.

Γιώργος Ζαχαριάδης – ΤΕΜΟΝΑΕΚ
19-5-2017