Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω, πως η εφετινή ομάδα μπάσκετ, είναι πιο αθλητική, σε ότι αφορά τα κορμιά, από κάθε άλλη ομάδα προηγουμένων ετών του ηρωικού Αγγελόπουλου!
Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης
Στην ανόητη ήττα απ’ τον Άρη, ή μάλλον στην ήττα με τα χέρια κάτω, φάνηκε αυτή μου η διαπίστωση… Έλειψε μόνο, και εξ όσων φαίνεται θα λείψει, ενόσω διατηρείται αυτός ο πάγκος, η αξιοποίηση αυτών των νέων αθλητικών παιχτών…
Κοντολογίς. Η ομάδα παρουσιάστηκε στο <<ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ>> και προ ημερών με την Εστουτιάντες στο ΟΑΚΑ, ΞΥΛΙΝΗ, ΔΥΣΚΑΜΠΤΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΟ ΜΥΑΛΟ!. Και αυτή η έλλειψη είναι καθαρά θέμα ανεπάρκειας του πάγκου, ας μην κρυβόμαστε και ψειμιθιώνουμε καταστάσεις, και τα κρύβουμε όλα κάτω απ’ το χαλί, γιατί θα τα βρούμε σε μεγαλύτερη ένταση και πιο καταστροφικά μπροστά μας. Απαιτείται ένας ατσάλινος προπονητής, με ταχύτητα σκέψης στα καυτά χρονικά σημεία του αγώνα, με μπασκετική τετραγωνισμένη λογική, που θα μπορέσει να περάσει την νοοτροπία και την απαραίτητη σκέψη του ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΥ στους παίχτες του!
Τι εννοούμε. Το μπάσκετ είναι το κατ’ εξοχήν παιγνίδι που κρύβει μέσα του, σε νιοστό βαθμό μάλιστα, την πράξη του ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΥ, και όχι της αφαίρεσης… Αυτό σημαίνει πως, ξεκινάς τον αγώνα πατώντας στην απογείωση και σταδιακά φτάνεις στον θρίαμβο! Τι είδαμε στην Θεσσαλονίκη; Μια ομάδα που ξεκίνησε άριστα και περνώντας ο χρόνος να φθίνει απελπιστικά, να μην μπορεί να σταθεί υποφερτά στο γήπεδο, με έναν πάγκο θεατή, που δεν μπορούσε να σχεδιάσει απολύτως τίποτα πάνω στην ροή του αγώνα…
Σε μια τέτοια ομάδα, σ’ ένα τέτοιο ανεπαρκές και καταθλιπτικό περιβάλλον, δεν μπορεί κανείς να αξιολογήσει παίχτες και να αποφανθεί οριστικά για την αξία τους, παρά μόνο για την σωματική τους δομή, γιατί στα σχόλια των αναγνωστών στον ηλεκτρονικό τύπο διαβάζω άπειρες κριτικές και συγκρίσεις με τον α και τον β παίχτη. Νομίζω πως εκείνο που λείπει είναι η ομογενοποίησή τους, να σπάσει η ακαταλαβίστικη ξύλινη δομή της ομάδος, για να παρουσιάζονται στο γήπεδο οι παίκτες ομάδα ικανή να κατευθύνει τον αγώνα και να τον οδηγεί πολλαπλασιαστικά εκεί που σημαδεύει τη νίκη.
Εκείνο για το οποίο μπορεί μόνο, με απόλυτη μάλιστα βεβαιότητα να αξιολογήσει κάποιος, και πρέπει να το διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού, γιατί βλέπουμε σε τι πορεία οδήγησαν τον ποδοσφαιρικό ΠΑΟ οι … μυαλοπώληδες, είναι η ηρωική προσπάθεια του Αγγελόπουλου, που με αιμάτινες προσωπικές οικονομικές θυσίες, προσπαθεί να φτιάξει μια ομάδα, που θα στέκεται αντάξια της πολύφερνης ιστορίας της μπασκετικής ΑΕΚ. Νομίζω πως έχει ικανό χρόνο μπροστά του να διορθώσει τα κακώς κείμενα στην ομάδα…
