Τελικά, η ποδοσφαιρική Νέμεσις, απέδωσε δικαιοσύνη! Κατέκτησε το Champions League, η ομάδα που έπαιξε ποδόσφαιρο και όχι κάτι σαν ποδόσφαιρο…
Έκανε το άγγιγμα του …Μίδα ο Ζιντάν, με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου! Πήρε την αμυντική του τετράδα, που ήταν στημένη, στο πρώτο ημίχρονο, στη γραμμή της μεγάλης περιοχής του Νάβας, δίνοντας την ευκαιρία σε Ιγκουαίν και Μάτζουκιτς να δημιουργούν, και την ανέβασε δεκαπέντε μέτρα πριν τη γραμμή της σέντρας, με αποτέλεσμα να πιάσει απ’ τον … λαιμό την Γιούβε και να μεταβάλλει σε σάκο του μπόξ τον Μπουφόν και την παρέα του! Μια απλή κίνηση, από έναν απλό προπονητή, που εννοεί να μεταφέρει στην προπονητική ότι έκανε και ο ίδιος μέσα στο γήπεδο, κόντρα στις περισπούδαστες αναλύσεις και εφαρμογές των δήθεν τεχνοκρατών προπονητών, με πτυχία και διατριβές στην προπονητική και με επινοήσεις συστημάτων, τακτικών και γηπεδικών αναζητήσεων…
Στην αντίπερα όχθη ο Αλέγκρι, έρμαιο ενός πρωτοφανούς ποδοσφαιρικού ναρκισσισμού, μέχρι ενός σημείου κατανοητός, γιατί έφερε την ομάδα του, μετά από χρόνια στον τελικό του CL, έμεινε αποσβωλομένος, τραγική φιγούρα κυριολεκτικά με τα χέρια σταυρωμένα, να ατενίζει την … τρύπα του όζοντος και να αγναντεύει τους επελαύνοντες Ρονάλντο και Ίσκο, παρακολουθώντας το ποδοσφαιρικό κρεσέντο της Ρεάλ, σαν… απλός φίλαθλος! Εκείνη την στιγμή, ή ανεβάζεις και συ την ομάδα σου, κάνοντας το παιγνίδι ροντέο, ή οργανώνεις τις αντεπιθέσεις σου, όχι πλέον με Ιγκουαίν και Μάτζουκιτς, που αργούν χαρακτηριστικά στην αντεπίθεση, αλλά με Ντιμπαλά και Κουαδράδο, τον οποίο ρίχνεις στον αγώνα όταν τον έχεις χάσει ουσιαστικά το παιγνίδι, μεταφορικά και κυριολεκτικά!!
Σ΄ αυτόν τον τελικό, δια του Ζινεντίν Ζιντάν, πρυτάνευσε και αποθεώθηκε το πραγματικό ποδόσφαιρο, αυτό που καθηλώνει στον καναπέ και παρακαλάς ποτέ να μην τελειώσει. Θα σπεύσουν, τις επόμενες μέρες, οι ανά τας Ευρώπας εμβριθείς συστηματολάγνοι, να μας εξηγούν γιατί ο ο Αλέγκρι δεν έπαιξε 3-5-2, η 4-3-3, η 3-4-3, ή οτιδήποτε άλλο τεχνκρατικό στοιχείο, που διδάσκεται στις τακτικές στους μαυροπίνακες των γηπέδων, αλλά, ευτυχώς, βρίσκονται κάποιοι εραστές του ποδοσφαίρου, τύπου Ζιντάν, και τα κονιορτοποιούν μέσα στο ίδιο το γήπεδο, με απλές κινήσεις, σαν αυτές που χρόνια τέρπουν το ποδοσφαιρόφιλο κοινό. Πιθανόν ο Ζιντάν, αύριο, μεθαύριο, του χρόνου, να μην υπάρχει σαν προπονητής, αφήνει όμως πίσω του, με το κοουτσάρισμά του σ’ αυτόν τον τελικό, μια παρακαταθήκη, για κάθε επίδοξο προπονητή, σύμφωνα με την οποία, μπορεί να έχεις παιχταράδες στα χέρια σου, αλλά απαιτείται και το μαγικό άγγιγμα του Μίδα, για το οποίο κάναμε λόγο, προκειμένου να τους οδηγήσεις σε θριάμβους…
Μπορεί, σ’ αυτόν τον τελικό να σελάγισε στα ύψη η σημαία που λέγεται Κριστιάνο Ρονάλντο, όμως για τους εραστές του ποδοσφαίρου ο χρόνος σταματά στο ανερχόμενο αστέρι που λέγεται Ίσκο!!! Είχαμε χρόνια να δούμε ένα τέτοιο οχταροδεκάρι χάφ, με καταπληκτική ταχύτητα, με άριστη τεχνική και με κινήσεις σπάνιες μέσα στο γήπεδο. Κάτι σαν Ζιντάν στις ποδοσφαιρικές του δόξες, κάτι σαν Σώκρατες, ή Ταρντέλι, ή Νέτσερ, για τους πιο παλιούς. Ένα οχταροδεκάρι, που όσες φορές πήρε την μπάλα στα πόδια του, δεν κινήθηκε ούτε μια φορά πίσω, ή παράλληλα. Βροντοφώναζε με την ηγετική τακτική του αυτή: << Έχω τεχνική, έχω ταχύτητα, έχω ποδοσφαιρικό μυαλό, μεριάστε…>> Επί τέλους, να δούμε και ένα αυθεντικό ταλέντο σαν τον Ίσκο, και όχι παράγωγα του ποδοσφαιρικού σωλήνα, απ’ αυτά που έχουν κατακλύσει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο σήμερα, δίκην βιομηχανοποιημένων προϊόντων. Θα πει κανείς πως χρειάζονται και τέτοιοι εργάτες μέσα στο γήπεδο… Θα ισχυρισθούν όμως και οι ντελικάτοι εραστές του ποδοσφαίρου, πως χωρίς τους Ίσκο το ποδόσφαιρο, κάποια στιγμή, θα μεταλλαχθεί σε κάτι σαν ρίνγκ για αγώνες κάτς…
Θοδωρής Γεωργάκης.
