Χρόνια τώρα, στριφογυρίζει στο μυαλό μου μια σκέψη αλήτισσα. Δεν με αφήνει να ησυχάσω, δεν με αφήνει να ξεχάσω. Δεν αφήνει το μυαλό μου να ηρεμήσει και την ψυχή μου να γαληνέψει. Δεν με αφήνει να λησμονήσω τις ρίζες μου.
Δεν με αφήνει να ξεχάσω τις πρώτες πατρίδες, που άφησαν παππούδες και γιαγιάδες, για να περπατήσουν τον δικό τους δρόμο, μέχρι να φτάσουν στην καινούργια Γη της Επαγγελίας. Την καινούργια Πατρίδα. Έφτιαξαν το δικό τους οδοιπορικό, το οδοιπορικό ενός πρόσφυγα. Πέτρα την πέτρα, χαλίκι με χαλίκι, με χιόνια και βροχές, με αρρώστιες και δύσκολες στιγμές, με διωγμούς, με επαναπροωθήσεις, με άγριο κυνήγι από όλους.
Ακόμα και από τους ίδιους τους Έλληνες. Απίστευτο οδοιπορικό, δεν έχει τελειωμό, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια. Άγριο πράγμα η προσφυγιά, δεν παλεύεται με τίποτα. Άγριο πράγμα ο ξεριζωμός, δεν γιατρεύεται με τίποτα. Όποιος δεν το έχει ζήσει, δεν μπορεί να καταλάβει. Όποιος δεν το έχει βιώσει, δεν μπορεί να ενδιαφερθεί. Όποιος δεν το έχει νιώσει, δεν μπορεί να πονέσει. Πόντος, Σμύρνη, Αϊβαλί, Πέρα, Ταταύλα, Φανάρι, Πριγκιπός, Κορδελιό, Πέργαμος, Προύσα, η αγαπημένη μου Αττάλεια.
Για αυτό και έχουμε ευαισθησία και τρέχουμε να βοηθήσουμε από καρδιάς, όποιον ανήκει σε γενιά ξεριζωμένη. Γιατί ΑΕΚ σημαίνει προσφυγιά ξεριζωμένη. Μπράβο στον Νικόλα για το Ποντιακό Κύπελλο και μπράβο στον Μελισσανίδη που βοηθάει.
Κώστας Σταματιάδης
