Και να θέλω να ξεχάσω, δεν μπορώ….
Θα έχω πάντα την φωνή της συνείδησης, τον Φρουρό της της Αεκτζήδικης Ιστορικής Μνήμης, τον Αλέξανδρο τον Μαργαρίτη, να μου θυμίζει πράγματα ….
Όπως αυτό το δημοσίευμα, από την πρώτη συνάντηση του νεοσύστατου τότε τμήματος χάντμπολ της ΑΕΚ, στο Χαλικάκι στην Ηλιούπολη….. Στο Goal βεβαίως βεβαίως, από τον Κώστα Χατζηδημητρίου, γιατί βλέπεις η ΑΕΚ πούλαγε, πουλάει και θα πουλάει, σε κάθε τι που ασχολείται…
Και κοντά βέβαια, τα παιδιά της Οικογένειας, κάποιους τους έχω χάσει με τα χρόνια…. Μόνος παρών από εκείνη την πρώτη ομάδα της Ιστορίας της ΑΕΚ, ο Δημήτρης ο Καφφάτος, σε άλλον βέβαια ρόλο σήμερα… Βλέπεις, μπορεί να ήμουν άσχετος από χάντμπολ, ήξερα όμως πολύ καλά, ότι μία ομάδα για να γίνει μεγάλη, πρέπει να έχει μεγάλο τερματοφύλακα και ο Δημήτρης ήταν η πρώτη μεταγραφή που κάναμε τότε, με τον Αχιλλέα τον Κουρέπη…
Κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, πέρασαν τα χρόνια, χτίσαμε την ομάδα όπως έπρεπε, με τον Χριστόφορο, τον Γιώργο, τον Φάνη που υπήρχε ήδη… Ισχυρές προσωπικότητες, τόσο που οι σχέσεις μας δοκιμαζόντουσαν συνέχεια….
Πολλές φορές τσακωθήκαμε, πολλές φορές “σκοτωθήκαμε”, πολλές φορές λογοφέραμε και ανταλλάξαμε τα Γαλλικά μας…. Έτσι όμως γίναμε οικογένεια πρώτα και μετά ομάδα, με φλόγα, με όραμα, με ψυχή και πάνω από όλα, με μαγκιά…. Πολλά κιλά…..
Ο κόσμος το εισέπραξε αυτό και την λάτρεψε αυτή την ομάδα, τους αθλητές και τους προπονητές…. Δείτε τι λέγαμε τότε και πόσο επίκαιρα είναι όλα αυτά στην ΑΕΚ…. Ειδικά το όραμα της Ευρώπης…. Να είσαι καλά ρε Αλέξανδρε, μου δίνεις πάντα τροφή για σκέψη και για έμπνευση…….
Γιατί το όνειρο ποτέ δεν σβήνει….
Κώστας Σταματιάδης.
