Η ομάδα που σχοινοβατεί εδώ και καιρό στο χείλος του γκρεμού, εναντίον της ομάδας που την χτυπάει συνεχώς η ατυχία με τους τραυματισμούς και η μαλακία με τις αποβολές.
Άγριο θέαμα, συγκλονιστικό. Όχι από την άποψη της ποιότητας αλλά από την πλευρά της επιβίωσης. Ο Παναθηναϊκός παλεύει σκληρά μέρα με την μέρα να κρατηθεί στην ζωή και του το πιστώνω αυτό, ενώ η ΑΕΚ ισορροπεί μεταξύ των συνεχών σοκ από τους σοβαρούς τραυματισμούς, τις τελείως άκυρες αποβολές και την τρέλα του Χιμένεθ.
Το αποτέλεσμα δίκαιο, γιατί αν και καλύτερη η ΑΕΚ, ισοφάρισε στο 95′ σε άσχετη στιγμή, κυρίως από την κλάση του Λιβάγια, σε ένα χαμένο ματς. Δεν τα παράτησε και παρέμεινε αήττητη σε ένα ακόμα ντέρμπι, πολύ σημαντικό πράγμα για την συνέχεια του πρωταθλήματος. Σημαντικό και για το παιχνίδι-τελικός της Πέμπτης, απέναντι στην Ριέκα, από άποψη ψυχολογίας. Η ενέργεια του Χιμένεθ ήταν απαράδεκτη και σωστά αποβλήθηκε. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, έλεγαν οι Αρχαίοι υμών πρόγονοι και ελπίζω να μείνουμε εδώ και να μην τριτώσει το κακό.
Με όλα αυτά τα συναρπαστικά και παρόλο που το θέαμα δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, μείναμε γεμάτοι από το χθεσινό παιχνίδι. Αυτό είναι άλλωστε το ποδόσφαιρο….
Κώστας Σταματιάδης
