Βρέθηκα χθες το πρωί σε ένα Δημοτικό Σχολείο, κάπου στο Παγκράτι. Το Τέταρτο…
Μεσοτοιχία με ένα άλλο Σχολείο, Ειδικό…. Είχαν κάνει τις επαφές οι Αναπτυξιακοί για μία εκδήλωση…. Έμεινα έκπληκτος με αυτό που αντίκρισα… Παιδάκια σε αμαξίδια, με κινητικά και άλλου τύπου προβλήματα, μας περίμεναν να παίξουμε…. Να παίξουμε χάντμπολ……
Ήρθαν και τα άλλα παιδιά από το Δημοτικό και έγινε ένα μείγμα Θεϊκό, ένα μείγμα γεμάτο χαμόγελο, γεμάτο παιχνίδι , γεμάτο συνεργασία, γεμάτο ανατριχίλα, γεμάτο χάντμπολ… Παρόντες και οι Γυμναστές και οι Συνοδοί τους, αγόρια και κορίτσια… Παρόντες και εμείς, με την αύρα μας, την θετική μας ενέργεια, την αγάπη μας…. Ένα δίωρο γεμάτο πρωτόγνωρα συναισθήματα, κυρίως από την ευγνωμοσύνη των παιδιών αλλά και των ανθρώπων που τα προσέχουν…..
Τους είπαμε ότι θα είμαστε κοντά τους σε ότι θελήσουν και εγώ προσωπικά, τους υποσχέθηκα, ότι παρόλο που δεν έχουμε πολλά μέσα, ότι δυνάμεις έχουμε, ευχαρίστως να τις διαθέσουμε… Να στηρίξουμε…. Να μοιραστούμε…. Να δώσουμε ένα κομμάτι της ψυχής μας, γιατί μόνο εκεί είμαστε πλούσιοι….
Και όταν μοιράζεσαι την ψυχή σου με τέτοια πλάσματα, πραγματικά είναι αξία ανεκτίμητη….
Κώστας Σταματιάδης.
