Η εντός έδρας ισοπαλία της ΑΕΚ με τη Λαμία, επανέφερε την απογοήτευση και τις αποδοκιμασίες στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ο κόσμος βλέπει ότι η ομάδα για κάποιο λόγο δεν μπορεί και αυτό είναι κάτι που αποτυπώνεται στην εικόνα της ομάδας στο γήπεδο από την αρχή της σεζόν.
Πρέπει τώρα να γίνει κάτι, γιατί αύριο κιόλας μπορεί να είναι αργά!
Στις κιτρινόμαυρες παρέες όλοι αναρωτιούνται τι φταίει. Γιατί η ομάδα παρουσίασε αυτή την εικόνα που είχε με την Ίντερ Ντ’Εσκάλδες όταν το 4-0 έγινε 4-3. Γιατί έχασε όπως έχασε στην Αρμενία με 3-1. Γιατί δεν μπόρεσε να ανατρέψει αυτό το σκορ στη ρεβάνς και πλέον γιατί δεν μπόρεσε να κερδίσει τη Λαμία στη 2η αγωνιστική της Super League ενώ είχε 80% κατοχή μπάλας και δέχτηκε γκολ στην μοναδική ουσιαστικά προσπάθεια των αντιπάλων στην εστία του Στρακόσια;
Όλα αυτά μέσα σε έναν μήνα μαζεμένα. Στην αρχή της σεζόν. Η ομάδα δεν έχει καλή εικόνα και αυτό είναι ξεκάθαρο. Η καλή μέρα λένε ότι φαίνεται από το πρωί….
Στον αντίλογο αρκετοί υπενθυμίζουν ότι πάντα στις πρώτες αγωνιστικές με Αλμέιδα στον πάγκο, έχουμε και ένα ανάλογο αποτέλεσμα. Την πρώτη χρονιά ήττα από το Βόλο στη Ριζούπολη( 2η αγωνιστική) , πέρσι ισοπαλία με Πανσερραϊκό στην Νέα Φιλαδέλφεια(πάλι 2η αγωνιστική). Την πρώτη χρονιά η ομάδα ακόμα ψαχνόταν, ήταν η περίοδος που o Αλμέιδα έπαιζε στην αρχή με 3 στόπερ και δεν είχε μπει καν στην Opap Arena. Μετά όλα βελτιώθηκαν. Πέρσι στο μονότερμα με τις Σέρρες που προηγήθηκαν στην πρώτη φάση που έκαναν, είχαμε τη δικαιολογία της Ευρώπης και των αγώνων για τα προκριματικά του Champions League και του Εuropa League (είχε γίνει εκτεταμένο rotation). Φέτος μετά την ευρωπαϊκή σφαλιάρα, οι εγχώριες διοργανώσεις είναι οδός διαφυγής για την ομάδα και τις φιλοδοξίες της. Αν οι ελπίδες για κάτι καλό χαθούν από τόσο νωρίς, θα είναι κακό για όλους. Για τον κόσμο, για τη διοίκηση, για τον προπονητή και για τους παίκτες.
Mετά τη νίκη με τον ΟΦΗ πολλοί ήταν αυτοί που (κακώς) υπολόγιζαν ως κερδισμένα τα 5 πρώτα ματς και είχαν φτάσει στο ντέρμπι της 6ης αγωνιστικής με τον Παναθηναϊκό! Χθες βράδυ προσγειώθηκαν ανώμαλα καταλαβαίνοντας ότι το κάθε ματς θα είναι ξεχωριστή μάχη και επιπλέον δεν θα έχεις την παραμικρή αβάντα, όπως φάνηκε ξεκάθαρα από τις ελάχιστες καθυστερήσεις που έδωσε ο διαιτητής (Δράμας) Κωσταντίνος Πουλικίδης.
Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα την ερχόμενη Κυριακή στη Λιβαδειά το ματς είναι κρίσιμο και οριακό.
Όλοι τονίζουν εδώ και καιρό, επανειλημμένα τα κενά που υπάρχουν στην ομάδα και κυρίως στις θέσεις του σέντερ φορ και του αριστερού μπακ. Όχι ότι δεν χρειάζεται στόπερ και αμυντικό χαφ αλλά οκ. Κυρίως με τη συχνότητα που τραυματίζεται όμως ο Λιβάι Γκαρσία, ο φορ έπρεπε να είναι εδώ την επόμενη της αποχώρησης του Πόνσε.
Ποιος ευθύνεται γι’αυτό; Δεν ήθελε ο Αλμέιδα κανέναν από αυτούς που του πρότειναν ή αυτοί που προτείνουν δεν έχουν να παρουσιάσουν κάτι καλό, να ολοκληρώσουν κάτι αξιόλογο;
Δεν είναι δουλειά μας να γνωρίζουμε αλλά όπως και να’χει ο κόσμος που πάει στο γήπεδο ή παρακολουθεί από την τηλεόραση και σκάει με αυτά που βλέπει, ενδιαφέρεται να δει την ομάδα να παίζει καλά. Ακόμη κι αν ο προπονητής αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τον τερματοφύλακά του σαν 10άρι! Αυτός ξέρει καλύτερα. Αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να γίνεται και μία αυτοκριτική. Μήπως αυτά που κάνουμε δεν μας οδηγούν πουθενά; Μήπως κάνουμε τα ίδια λάθη; Mήπως μας έχουν μάθει και γι’αυτό είμαστε αναποτελεσματικοί; Mήπως να βρούμε επιτέλους έναν αντίστοιχο Ελ Αραμπί ή Ελ Καμπί που βάζουν γκολ με κλειστά μάτια, αντί να κλείνουμε τα δικά μας ωρυόμενοι στις ευκαιρίες που χάνονται σωρηδόν;
Παράλληλα πριν δυο μέρες το είπε και ο ίδιος ο Ματίας Αλμέιδα, φωτογραφίζοντας ένα μέρος του προβλήματος. ”Eίμαστε πολλοί” τόνισε μόνο για τους αγώνες εντός συνόρων. Λογικό. Όπως είναι λογικό να υπάρχουν και πολλοί δυσαρεστημένοι που δεν παίζουν ή και αδιάφοροι θεωρώντας ότι θα κάνουν μία χαλαρή ζωή στην όμορφη Ελλάδα, χωρίς να πολυζορίζονται. Πάντως έτσι χάνεται η έννοια της ομάδας και κάτι πρέπει να γίνει.
Τη χρονιά του νταμπλ όλοι έτρωγαν σίδερα. Παρά τους τραυματισμούς, παρά τα προβλήματα και οτιδήποτε άλλο, ήταν όλοι εκεί στο 100% όποτε το ζητούσε ο προπονητής τους. Κάπου αυτό χάνεται και είναι δουλειά του Αλμέιδα να το εμπνεύσει και πάλι στους παίκτες του. Οφείλει επιπλέον αν όντως πιστεύει ότι έχει πολλούς να κάνει ένα γενναίο ξεκαθάρισμα και να δουλέψει με έναν αριθμό παικτών που θεωρεί ότι του είναι αναγκαίος. Αυτά σημαίνουν κόστος βέβαια, αλλά για να πετύχεις στόχους χρειάζονται σκληρές αποφάσεις και προσαρμοστικότητα στις νέες συνθήκες . Αλλιώς τα υπολόγιζες, αλλιώς σου ήρθανε. Πρέπει να προχωρήσεις.
Την ίδια στιγμή η διοίκηση έχει υποχρέωση να βγει να στηρίξει τον Ματίας Αλμέιδα και να τον πείσει γι’αυτό. Είναι φανερό ότι ο Αργεντίνος νιώθει πιεσμένος, δεν είναι ήρεμος και οι αποφάσεις που πρέπει να πάρει άμεσα προϋποθέτουν καθαρό μυαλό. Ήδη ο κόσμος αποδοκιμάζει και αυτό δεν αρέσει σε κανέναν. Δεν πρέπει να το αφήσουν να γενικευτεί, εκτός αν έχουν ήδη παρθεί άλλες αποφάσεις τις οποίες βέβαια δεν γνωρίζουμε.
Πάντως με τα μέχρι τώρα δεδομένα, για να μη χαθεί η χρονιά με το καλημέρα, απαιτούνται τομές άμεσα. Αύριο θα είναι αργά. Αν όντως πιστεύουν τον Αλμέιδα πρέπει να του το δείξουν, να του πάρουν τους παίκτες που χρειάζεται και να τον αφήσουν να δουλέψει όπως εκείνος ξέρει και μπορεί. Αν ο ίδιος ο Ματίας θέλει να βοηθήσει τον εαυτό του, πρέπει να σταματήσει να υπεραμύνεται των επιλογών του γιατί έτσι δεν βλέπει τα λάθη του και τα επαναλαμβάνει. Πρέπει να εξελιχθεί, να αναπροσαρμόσει κάποια πλάνα του γιατί είναι πλέον ”ανοιχτό βιβλίο” για πολλούς και δίνει το δικαίωμα σε ακόμα περισσότερους να έρχονται και να διεκδικούν αποτέλεσμα.
