Στο στόχαστρο της κριτικής για μία ακόμη φορά βρέθηκε ο Πέτρος Μάνταλος, παρά το γεγονός ότι εμφανίστηκε για πολύ λίγο στο ματς με τον Ιωνικό, ερχόμενος από τον πάγκο.
Προς αποφυγήν παρερμηνειών, το παρόν άρθρο δεν πλέκει το εγκώμιο του συγκεκριμένου παίκτη. Ούτε έχω πρόβλημα με το να φορά το περιβραχιόνιο ο Αραούχο. Το κέρδισε με την αξία του και το ήθος του. Εκεί που στέκομαι είναι στο γεγονός ότι για ακόμη μία φορά, ο Μάνταλος δέχθηκε τα «πυρά» του «κιτρινόμαυρου» κόσμου. Και μάλιστα στον αγώνα που σφράγισε την επιστροφή στην Νέα Φιλαδέλφεια. Και ο «λόγος» είναι ότι έκανε ένα σουτ που έφυγε ψηλά και «χάρισε» το γκολ στον Ιωνικό.
Αυτό που δυστυχώς παραγνωρίζουν όσοι επιλέγουν να επιτίθενται στον Μάνταλο, είναι το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος παίκτης έχει περάσει δύο χιαστούς, που κόντεψαν να του κόψουν την καριέρα. Και όχι μόνο τους ξεπέρασε, αλλά συνεχίζει να θέλει να προσφέρει στον «Δικέφαλο», έστω και από τον πάγκο. Στις αποτυχίες της ομάδας, ήταν πάντα το εξιλαστήριο θύμα, η «Ιφιγένεια» που ζητούσε επίμονα ο κόσμος να θυσιαστεί για να επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη του. Όλο αυτό τον οδήγησε στο να αποκαθηλωθεί από τη θέση του αρχηγού και να την πάρει ο «Τσίνο».
Δεν περιμένω να αλλάξει η στάση του κόσμου σε μία νύχτα. Αυτό που εύχομαι να συμβεί (και είναι το λογικό) είναι να πάψει η αχαριστία. Ο Μάνταλος άφησε πίσω του ένα κάρο προτάσεις για να έρθει στην «Ένωση», την στιγμή μάλιστα που ετοιμαζόταν για να αγωνιστεί στην Β΄ Εθνική. Στα καλά και στα άσχημα δόθηκε ψυχή τε και σώματι. Κάναμε το λάθος με τον Ντούσαν και τον Ντέμη. Ας μην επαναληφθεί. Αμήν.
