Πριν 45 χρόνια, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς έκανε το ντεμπούτο του με τον «Δικέφαλο» στο στήθος.
Ήταν 18 Δεκεμβρίου του 1977, όταν ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, ο «Πρίγκιπας του Νερέτβα» όπως ήταν το παρωνύμιό του, φορούσε για πρώτη φορά την φανέλα της «Ένωσης» σε επίσημο παιχνίδι. Ο τότε 29χρονος επιθετικός ερχόταν στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1977, έπειτα από εισήγηση του Φράντισεκ Φάντροκ, ως ένας εκ των καλύτερων παικτών της τότε ενωμένης και κραταιάς Γιουγκοσλαβίας, έχοντας μάλιστα στο ενεργητικό του το χατ-τρικ απέναντι στο τότε Ζαΐρ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974.
Βέβαια, ώσπου να φτάσει εκείνη η στιγμή, είχε προηγηθεί ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο έπειτα από ένα φιλικό με τη Σλόβαν Μπρατισλάβας, ο οποίος τον άφησε εκτός για αρκετούς μήνες. Αντίπαλος σε αυτό το πρώτο επίσημο ματς ήταν η Καστοριά, με τον μετέπειτα επίσης θρύλο του ελληνικού ποδοσφαίρου Νίκο Σαργκάνη, να υπερασπίζεται την εστία της.
Αυτή όμως, ήταν μονάχα η αρχή. Ο Μπάγεβιτς συνέθεσε μαζί με τον Θωμά Μαύρο ένα από τα φονικότερα δίδυμα που είχε δει η χώρα μας, κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο, πέτυχε 65 γκολ σε 107 εμφανίσεις επί μία τετραετία και μπήκε στο πάνθεον των θρύλων του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Αναλυτικά τα όσα δήλωσε για το ντεμπούτο του και τα όσα πέρασε ως παίκτης της «Ένωσης» στο bnsports.gr:
«Δεν ήταν δύσκολο να αποφασίσω να έρθω. Έξι μήνες πριν είχαμε συζητήσει, είχαμε συμφωνήσει σε όλα. Δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα, ούτε από την πλευρά της πρώην ομάδας μου. Ναι, βοήθησα να κατακτήσουμε το νταμπλ εκείνης της σεζόν, αλλά ίσως τα κατάφερναν και χωρίς εμένα. Η ΑΕΚ είχε εξαιρετική ομάδα και υπήρχε ένας κόσμος που βοηθούσε πάρα πολύ, σε όλα τα παιχνίδια. Η αρχή ήταν δύσκολη, αλλά στο τέλος εμείς ήμασταν νικητές».
«Ήταν ένα παιχνίδι που ανυπομονούσα να έρθει, μετά την εγχείρηση που έκανα στο γόνατο. Δεν θα το κρύψω. Μετά από δύο-τρεις μήνες εκτός δράσης φοβόμουν λίγο. Ευτυχώς γύρισα και βοήθησα όσο μπορούσα στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Θυμάμαι και μία ευκαιρία που είχα. Μία κεφαλιά από τα 4-5 μέτρα που έφυγε πάνω από τα δοκάρια. Γλίστρησε η μπάλα. Πάντα θυμάμαι αυτήν τη φάση και γελάω, πλέον».
«Πέρασα τόσα ωραία πράγματα στην ΑΕΚ. Αν ξεχωρίσω έστω και ένα, θεωρώ πως θα κάνω λάθος. Όλα αυτά τα χρόνια, ήταν τα ωραιότερα της ζωής μου. Είχα την τύχη, ο ερχόμος μου να συνδυαστεί με την επιστροφή της ομάδας στην κορυφή, μετά από πολύ καιρό, με τη βοήθεια όλων των παιδιών, φυσικά. Είναι τιμή μου που ήμουν εκείνα τα τέσσερα χρόνια μέλος της ομάδας».
