Τελικά από ότι διαβάζω στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, έστω και στο παρά ένα, ανανεώθηκε η δεκαετής προστασία του σήματος.
Του σήματος της ΑΕΚ. Του συμβόλου δηλαδή της ιστορίας μας, της ύπαρξής μας. Του μοναδικού περιουσιακού στοιχείου, που μπορεί ανα πάσα ώρα και στιγμή, η εκάστοτε διοίκηση της Ερασιτεχνικής, να ορίζει και να εκμεταλλεύεται. Το έμβλημα, το σήμα, το όνομα. Όλη η ιστορία μας , όλη η ζωή μας.
Αυτά μας κράτησαν ζωντανούς παρά την τεράστια απουσία του γηπέδου. Για να καταλαβαίνουμε και την διαφορά στα μεγέθη. Τεράστια υπόθεση λοιπόν η κατοχύρωση του σήματος, ζωτικής σημασίας. Η Ερασιτεχνική βρίσκεται σε ένα σημείο εξαιρετικά δύσκολο και δεν αντέχει την οποιαδήποτε απώλεια. Η ανυπαρξία κεντρικής εγκατάστασης για τα τμήματα, τα οργανωτικά προβλήματα, η απουσία πόρων και η διαφαινόμενη έλλειψη ενός κεντρικού σχεδίου ανάπτυξης, διεκδίκησης με στόχο την κορυφή, δεν με κάνει αισιόδοξο. Ούτε μία στρογγυλεμένη εικόνα που παρουσιάζεται κατά καιρούς, ότι όλα βαίνουν καλώς.
Σε αυτό βοηθάει φυσικά και η πλήρης στροφή του Αεκτζή στο ποδόσφαιρο που πηγαίνει καλά και στο μπάσκετ που το προσπαθεί με κάθε τρόπο. Τι μένει λοιπόν για την ΜΑΝΑ;
Kάτι γραφικοί σαν και μένα που επιμένουν να βλέπουν το δάσος και όχι το δένδρο. Και το δάσος , πιστέψτε με, είναι η ΜΑΝΑ. Σήμα κινδύνου λοιπόν αλλά ευτυχώς το σήμα μας για άλλα δέκα χρόνια είναι ασφαλές…..
Κώστας Σταματιάδης
