Έφτασε λοιπόν, η στιγμή που όλοι είχαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, σαν κρυφή ελπίδα….
Σαν όνειρο, σαν βασανιστική επιθυμία, σαν ζωογόνα σκέψη…. Πόσο παράλογο, πόσο αντιφατικό, πόσο εκτός τόπου και χρόνου, ήταν αυτό το όνειρο, εκείνο το μαύρο βράδυ του Απρίλη, πριν πέντε χρόνια…. Εκείνο το βράδυ που «σώθηκε» το οξυγόνο και η ανάσα έγινε αφόρητη, δύσκολη….
Άνοιξε η γη και μας πήρε στα σπλάχνα της, για να μας σώσει την ζωή, να μας δώσει μια ευκαιρία να κλείσουμε τις πληγές μας…. Και έρχεται το βράδυ της επόμενης Τρίτης, περίπου πέντε χρόνια μετά, να κλείσει οριστικά ο κύκλος των χαμένων χρόνων και να αρχίσει η άνοδος προς τα αστέρια…
Με γοργούς πια ρυθμούς, με σχέδιο, με βάσεις και όχι με τρέλες και πυροτεχνήματα… Αλλάζει επίπεδο η ΑΕΚ, αλλάζει επίπεδο οριστικά… Και όλα αυτά πριν καν μπει στο καινούργιο της, μα συγχρόνως τόσο παλιό, σπίτι… Αν θέλετε να βάλετε μια συντομογραφία, μια γρήγορη, λιγόλογη αποτύπωση, μία φράση με λίγες λέξεις, που να περιγράφει όλα αυτά που έχουν γίνει μετά από εκείνο το μαύρο βράδυ, μόνο δυο λέξεις μου έρχονται στο μυαλό…. Ένα ονοματεπώνυμο…
Γιατί θα είναι τεράστια αδικία, αν δεν συνδυαστούν όλα αυτά με την επιστροφή και την παρουσία του Δημήτρη Μελισσανίδη… Μην τρελαθούμε κιόλας δηλαδή….. Με πίστη, επιμονή και υπομονή στο αρχικό του πλάνο, αυτή την στιγμή ετοιμάζεται να απολαύσει και αυτός αλλά και εμείς, την απογείωση της ΑΕΚ, με προορισμό τον έναστρο ουρανό…. Και αυτό είναι καθαρά δικό του έργο, τι να κάνουμε τώρα…
Λίγο υπομονή ακόμα, πολλή προσοχή ακόμα και ο δρόμος προς τα αστέρια είναι ορθάνοιχτος…
Μας περιμένουν…
Κώστας Σταματιάδης.
