Αρχική / ΚΙΤΡΙΝΟΜΑΥΡΑ ΚΟΚΤΕΙΛ / Τεμόν ΑΕΚ: Τ΄ Εμόν της ζωής το ταξείδιον

Τεμόν ΑΕΚ: Τ΄ Εμόν της ζωής το ταξείδιον

Η φωτιά που άναψαν και ερήμωσε το 1922 τον Πόντο και την Σμύρνη άναψε σύντομα και στην Πόλη.

Οι καταστάσεις που δημιουργήθηκαν τότε, ανάγκασαν σε φυγή τους προγόνους μας, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, νέοι και γέροι έφευγαν για να σωθούν. Χιλιάδες κόσμου έφυγαν από τους τόπους όπου ανθούσε ο Ελληνισμός, και ήρθαν στην μάνα Ελλάδα.

Ήταν μια τραγική πορεία προς την Ελλάδα. Άφησαν τα πάντα πίσω τους. Ένα όμως έμεινε να τους ακολουθεί πάντα και παντού, η σκιά του Δικέφαλου Αετού. Με την πίστη και την αγάπη τους για την πατρίδα και την ελευθερία ήρθαν στη Νέα Πατρίδα για να γράψουν Νέα ιστορία….

Ανάμεσά τους ήταν και οι άνθρωποι που εμπνεύστηκαν τη δημιουργία ενός συλλόγου που θα πρεσβεύει τις αξίες των προσφύγων, θα τιμά τον πολιτισμό και τα γράμματα και θα παράγει ήθος. Μέσα από τις στάχτες αναγεννήθηκε η Α.Ε.Κ.

Ο Δικέφαλος γράφει τη δική του ιστορία πετώντας από την Πόλη για να φτάσει κυνηγημένος αρχικά στην φιλόξενη Μακεδονία (Θεσσαλονίκη) για να ξαποστάσει λίγο και να καταλήξει στα Ιερά Χώματα της Νέας Φιλαδέλφειας.

Το 1924 με τους αδελφούς Ιωνά και μετά, το 1928 όταν παραχωρήθηκε στην AEK ο χώρος που θα χρησιμοποιείτο ως γυμναστήριο για τα παιδιά των προσφύγων, μέσα σε λίγες μέρες οι πρόσφυγες της περιοχής με περίσσευμα ψυχής και με περίσσευμα οικοδομικού υλικού του προσφυγικού οικισμού μετέτρεψαν τον χώρο και έστησαν τα πρώτα δοκάρια περιφράζοντας το γήπεδο της AEK.

Χριστούγεννα 1975. Πρώτο της ζωής μου ταξίδι στην Αθήνα, πιασμένοι χέρι χέρι με τον πατέρα μου βαδίζουμε σε μέρη προσφυγικά, , Νέα Σμύρνη, Νέα Φιλαδέλφεια, Νέα Ιωνία, όλα Νέα…

Ξεκινώντας από τη Νέα Σμύρνη πήγαμε στην Καλλιθέα, περπατώντας και σε μία οδό με το όνομα «Αρδάσσης», μετά φτάσαμε στον Πειραιά με τον Ηλεκτρικό. Στο περίπτερο οι εφημερίδες Αθλητική Ηχώ και Φως, έγραφαν για την ΑΕΚ… 21-12-1975 είχε αγώνα με τον Άρη, ήξερα ήδη να διαβάζω κι εκεί πουν έλεγα στον πατέρα μου διάφορα, ακούγοντάς με ένας περαστικός του λέει: «έτσι κύριε, από τώρα το παιδί είναι σε σωστό δρόμο». Μου έκανε εντύπωση που ένας άγνωστος μας μιλούσε τόσο ζεστά. Εγώ άρχισα να χαμογελάω και να λέω ότι είμαι σε σωστό δρόμο, το είπε και ο άγνωστος κύριος. Ήμουν πλέον σίγουρος ότι είμαι ΑΕΚ. Ήθελα πολύ να δω αυτόν τον αγώνα με τον Άρη κι άρχισα να πιέζω τον πατέρα μου με τον τρόπο που ένα παιδί ξέρει καλά, για να πάμε στο γήπεδο.

Κι έτσι κάπως ξεκινάει το δικό μου, τ΄ εμόν της ζωής το ταξίδι με τον Δικέφαλο Αετό, που οι φτερούγες του με αγκάλιασαν με πήραν μαζί τους στη Νέα Φιλαδέλφεια. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ τον αγώνα, η ΑΕΚ κέρδισε 2-1 τον Άρη με γκολ του Σκρέκη και του Βάγκνερ, (Βάγκνερ – όνομα το οποίο με ακολούθησε στα παιδικά χρόνια παρ΄ όλο που η βασική θέση μου ήταν του ΤερματοΦύλακα-σημάδι ίσως για τον μετέπειτα ΑστυΦύλακα και μέχρι σήμερα «Θεματοφύλακα» της ΑΕΚ. ).

Ένοιωθα περήφανος, ξεχωριστός, ανάμεσα στους φίλους μου στο χωριό που οι περισσότεροι ήταν ΠΑΟΚ αλλά πάντα έλεγα και συνεχίζω να το λέω: «Είναι Διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ».
Από τότε και έπειτα το μόνο που έκανα ήταν να μετράω τις μέρες αντίστροφα μέχρι το επόμενο παιχνίδι της ΑΕΚάρας.

Τ΄ εμόν, το δικό μου ταξίδι για την δική μου ΑΕΚ, συνεχίζεται διανύοντας κάθε τόσο 500 χλμ για να είμαι δίπλα στην Αγαπημένη μου. Όπου κι αν παίζει πάντα την ακολουθώ, στην Αθήνα, στην Κρήτη, στη Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Γιάννενα, Καβάλα, Ξάνθη, και σ΄ όλη την Ελλάδα.

Θυμάμαι ακόμη τον αγώνα ΑΕΚ-ΑΓΙΑΞ:1-2, την 28-9-1994, ήμουν σε διατεταγμένη Υπηρεσία (νέος ακόμη στη δουλειά) και στο τέλος του αγώνα έγινε «πανικός» όμως εγώ παρακολουθώντας τον Ντέμη Νικολαϊδη και τους άλλους Μαχητές που μιλούσαν στους φιλάθλους, «έφαγα» ένα κεραμίδι στο κεφάλι, το οποίο ευτυχώς ήταν «Ποντιακής Κατασκευής»).

Υπήρξαν στιγμές που απογειωνόμουν με τα φτερά της ΑΕΚ, στιγμές έκστασης, ενθουσιασμού, στιγμές πίκρας και «Μαύρης Σελίδας» αλλά βαθιά μέσα μου υπήρχε το μικρόβιο, ο ιός, το αίμα στις φλέβες είχε ήδη το αντίδοτο … ΑΕΚ.

Σκέφτομαι και λέω, επειδή ο πρώτος τίτλος για την ΑΕΚ ήλθε το 1932, όταν κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο Ελλάδος, νικώντας στον τελικό τον Άρη με 5-3, έτσι και ο επίλογος της ένδοξης Ιστορίας του «Ναού» γράφτηκε πάλι με τον Άρη την 03-05-2003, η ΑΕΚ κερδίζει με 4-0 και τη Μεγάλη Χαρά τη διαδέχεται η Μεγάλη Λύπη. Δύο μέρες μετά γκρεμίζονται τα Τείχη του Ναού εκεί που ζήσαμε Δόξες και Τιμές, το Μεγαλείο, την Έκσταση, το Πάθος, την Αγάπη, τον Έρωτα, την Καψούρα … Η γωνιά της Σκεπαστής δεν υπάρχει πια!!! Η γωνιά που πήγαινα να απολαύσω, να χαρώ, να γελάσω, να κλάψω, να πονέσω, να ερωτευτώ, η γωνιά που πήγαινα για «δουλειά» και ζούσα το «υπερβολικό πάθος» κάποιων οπαδών, η γωνιά αυτή γκρεμίστηκε και έγινε μπάζα. Το χορτάρι που έτρεξαν, έπεσαν, λάσπωσαν, μάτωσαν και πόνεσαν, οι Νεστορίδης, Σταματιάδης, Μ Παπαϊωάννου, Πομώνης, Μαύρος, Κώστας και Ντέμης Νικολαΐδης, Δημητριάδης, Ατματσίδης, Στ. Μανωλάς, Κωστής, Τσιάρτας, Ζήκος, Μαλαδένης, Βάγκνερ, Μπάγεβιτς, Σαβέβσκι, Ντανιέλ Μπατίστα, και άλλοι πολλοί αξιόλογοι μαχητές, έχει γίνει πλέον ένα χωράφι και περιμένει τον «σπόρο» για να «φυτρώσει» και ριζώσει Γερά ετούτη τη φορά και να σκορπίσει το άρωμα της ΑΕΚ σε όλη την οικουμένη. Ευτυχώς τα όνειρα, οι ελπίδες και οι αναμνήσεις δεν γίνονται μπάζα, αντέχουν στον χρόνο και στις κακουχίες, άλλωστε ξέρουν από προσφυγιά. Ζουν και αναπνέουν με την Μεγάλη Ιδέα, περιμένουν να σημάνουν την Ανάσταση… τη Νέα Σκεπαστή τους.

Μεγάλωσα, σπούδασα, ερωτεύτηκα, παντρεύτηκα, έγινα πατέρας και ο ιός μεταδίδεται μέσω των Κυττάρων κανονικά, γιατί ΑΕΚ δεν γίνεσαι, γεννιέσαι!!

Ο Έρωτας για την ΑΕΚ παραμένει άσβεστη φλόγα μέσα στην καρδιά μου, με φωτίζει το δρόμο, με γεμίζει τις μπαταρίες και μου αδειάζει το μυαλό… μ΄ έχει κάνει άρρωστο και στην κυριολεξία παίρνω τα βουνά και τους δρόμους… και για χάρη της φορώντας πάντα τη βαριά Φανέλα με το Δικέφαλο στο στήθος, έχοντας γίνει πλέον ένα με το δέρμα μου και τον Αετό του Πόντου στην πλάτη, τρέχω σε κάθε γωνιά της Ελλάδας (και όχι μόνο) σε αγώνες δρόμου και βουνού, Μαραθώνιους -Υπερμαραθώνιους, διανύοντας εκατοντάδες χιλιόμετρα χωρίς να νοιώθω την κούραση γιατί πάντα πετάω με τα φτερά του Δικέφαλου. Τίποτα δεν είναι δύσκολο με την ΑΕΚ στην καρδιά!!!

Το «δωματιάκι» στην πόλη μου, στην οδό Αγίας Τριάδας -21- στην Πτολεμαΐδα φροντίζει σε κάθε αγώνα της ΑΕΚ να μας έχει κοντά του, ενωμένους και αγαπημένους.

Φροντίζουμε να έχουμε ψηλά τη σημαία με τον Γνήσιο Δικέφαλο ως Ιερό και Όσιο Κειμήλιο από τις Αλησμόνητες Πατρίδες!!!

Με αυτό το Ιερό Πανί κοιμάμαι και ξυπνάω και μια ζωή γι΄ αυτό θα τραγουδάω και θα το λέω ….
Κάπως έτσι ξεκίνησε και συνεχίζει το ομορφότερο τ΄ εμόν της ζωής το ταξείδιον, που μοιάζει σαν παραμύθι και δεν βρέθηκε ούτε θα βρεθεί τίποτα που θα το αντί-υποκαταστήσει!!!

Πάντα περίμενα την ώρα και την στιγμή να υλοποιήσω μία υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου και στα αδέλφια μου τους Ενωσίτες.

Μία υπόσχεση, ένα τάμα, που κρατούσα σαν φυλαχτό μέσα στην καρδιά μου: «όταν με το καλό γίνει η θεμελίωση του νέου γηπέδου , στη Νέα Φιλαδέλφεια, στα Προσφυγικά Ιερά Χώματα, τότε θα τρέξω από την Κωνσταντινούπολη μέχρι τη Νέα Φιλαδέλφεια, αποτίνοντας φόρο τιμής στους προγόνους μας, φέρνοντας λίγο χώμα από τα μέρη εκείνα που κάποτε είχε γραφτεί μία ένδοξη ιστορία».
Και να τώρα που ήρθε η ώρα να κάνω Τ΄ Εμόν της ζωής το ταξείδιον, από την Πόλη της Βασιλεύουσας, την Κωνσταντινούπολη, στην Πόλη όπου άνθισε ο πολιτισμός, στην Αθήνα. Παίρνοντας μαζί μου ως εφόδια, τα όνειρα και τις ελπίδες που να γίνουν τα γερά θεμέλια στην καινούρια φωλιά που θα στεγαστούν οι κόποι και οι θυσίες όλων των προσφύγων και των ανθρώπων που μόχθησαν για την ΑΕΚ της καρδιάς μας, για την ΑΕΚ των Ελλήνων, για την δική μου ΑΕΚ.

15 χρόνια μετά την πτώση των τειχών για την ανέγερση των νέων, πιο γερά πιο δυνατά πιο ψηλά … Πάντα με την ΑΕΚ στην Καρδιά.

Η προσδοκία, ενός άνευ όρων ερωτευμένου και ευαίσθητου δρομέα με τον δικέφαλο με τα τρία Ιερά γράμματα της ΑΕΚ, που την έχει ερωτευθεί. Είναι λοιπόν, η προσδοκία του Έρωτα και της Αγάπης του δρομέα, που γεννά και ρυθμίζει το πάθος της δημιουργίας, μιας προσδοκίας που έλκει το προσφυγόπουλο στην αναζήτηση, την αναγνώριση και την καταξίωση της ΑΕΚ, σαν το κλειδί της υπέρτατης ευτυχίας.

Η ιστορία ενός μεγάλου λαού που είχε μάθει την τέχνη της δημιουργίας, έμεινε ανυπεράσπιστος στις βάναυσες συμπεριφορές, που καταφέρνει όμως να αποδράσει νικηφόρα με το πνεύμα του και την αγάπη του στον πολιτισμό και στον αθλητισμό και να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες.
Αυτή είναι η αιτία για να τρέξω και να μετατρέψω τα χιλιόμετρα σε ένα ευλαβικό μνημόσυνο στους δρόμους της προσφυγιάς και των Αξιών.

Σ΄ αυτό Τ΄ εμόν της ζωής το ταξείδιον», θα ήθελα να είστε δίπλα μου και να μοιραστούμε μαζί όλα όσα θα καταγραφούν στη διαδρομή, όλα όσα θα ζήσει ο δικέφαλος μέχρι να φτάσει εκεί όπου οι καμπάνες θα σημάνουν την Ανάσταση.

Τίτλος επηρεασμένος από το αριστούργημα του Γεωργίου Βιζυηνού «Tο μόνον της ζωής του ταξείδιον»…. Γνώριζα πως όταν ερωτευθεί ένας νέος άνθρωπος με μια πανέμορφη βασίλισσα, δεν χωρατεύει, μόνο ερωτεύεται γερά και αρρωσταίνει και πέφτει στο κρεβάτι και γίνεται του θανατά και κανένας γιατρός δεν μπορεί να τον γιατρέψει, καμία μάγισσα δεν μπορεί να τον φέρει στα καλά του.

Μόνο η ΑΕΚ.

Καλή αντάμωση Αδέλφια εκεί στα προσφυγικά στη Νέα Φιλαδέλφεια.

13 του Απρίλη 2018, ημέρα της ΑΕΚ
Γεώργιος Ζαχαριάδης (ΤΕΜΟΝΑΕΚ)

Σχετικά με Γιώργος Ζαχαριάδης

Γιώργος Ζαχαριάδης
Ο Γιώργος Ζαχαριάδης είναι δρομέας της ΑΕΚ & Σ.Δ.Ο.Εορδαίας. Κατάγεται από την Άρδασσα Πτολεμαϊδας του Ν. Κοζάνης, είναι ποντιακής καταγωγής (Αργυρούπολη Πόντου) και εργάζεται στην ΕΛ. ΑΣ. Τα τελευταία χρόνια έχει επιδοθεί στις Υπεραποστάσεις και τρέχει σε όλη την Ελλάδα πάντα με την βαριά φανέλα της ΑΕΚ. Είναι ο 1ος Έλληνας που έτρεξε σε επίσημη διοργάνωση την διαδρομή του αρχαίου δρομέα Φειδιππίδη, Αθήνα Σπάρτη Αθήνα 500 χλμ σε 84 ώρες και το μετάλλιο με το κύπελλο του είναι αφιερωμένα στου μουσείο της ΑΕΚ. Έχει στο ενεργητικό του πολλές διαδρομές και το μεγάλο του επίτευγμα είναι η διαδρομή που έτρεξε το έτος 2015, από την Παναγία Σουμελά Καστανιάς Βέροιας μέχρι Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου, τρέχοντας επί 27 ημέρες, διανύοντας 1924 χλμ, Στις ελεύθερες ώρες του ασχολείται με θέματα που αφορούν τον Ποντιακό Ελληνισμό. Η ΑΕΚ είναι η κινητήριος δύναμη των διαδρομών του και έχει γίνει πλέον το δέρμα του. Τρέχει με το προσωνύμιο ΤΕΜΟΝΑΕΚ, (ποντιακή ορολογία «η δική μου ΑΕΚ»)

Ελέγξτε επίσης

Δύο χρόνια και μία… μέρα!

Χθες το AEK Passion έκλεισε δύο χρόνια και δεν είναι δυνατό να μην γράψουμε λίγες… …

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com