Στα καλά καθούμενα, σε ανύποπτη φάση στην προπόνηση, έγινε ζημιά. Κάταγμα στο μετατάρσιο, διπλό κιόλας…
Προσπαθούσα να καταλάβω τι και πώς έγινε , αλλά ούτε ο ίδιος θυμάται να πει με σιγουριά. Ο λόγος για τον πιο παλιό, μαζί με τον Διονύση Γεωδγιάδη και Θανάση Συγγάρη, παίχτη της ΑΕΚ στο χάντμπολ. Τον Παναγιώτη Νικολάιδη. Τον Παναγιωτάκο όπως τον λέω εγώ και ας είναι δύο μέτρα. Ο άνθρωπος που του τα”χώνω” κατ ιδίαν, όταν δεν πάνε καλά τα πράγματα. Γιατί περιμένω πολλά από αυτόν και πάντα έδινα προσωπική μάχη τα προηγούμενα χρόνια, για να μείνει στην ομάδα, βλέπετε ήταν και είναι περιζήτητος.
Απώλεια σίγουρα για την ομάδα, όσο χρονικό διάστημα και να λείψει. Όμως ο αθλητισμός έτσι είναι, έχει και τις δύσκολες στιγμές του. Είναι οι στιγμές που δείχνεις από τι είσαι φτιαγμένος και πώς αντιμετωπίζεις την δυσκολία. Υπομονή, δουλειά και επανέρχεσαι δριμύτερος και καλύτερος από πριν. Το ίδιο και η ομάδα, μέσα από τις ατυχίες και τις δυσκολίες πρέπει να βρίσκει τρόπο να συσπειρώνεται και να ανακάμπτει. Να ευχηθώ περαστικά στον Παναγιώτη και γρήγορη επιστροφή.
Στην φωτογραφία, του γνωστού πλέον Αλέξανδρου, ποιος ξέρει τι σκέφτομαι εκείνη την ώρα ανάμεσα στον τραυματία και στον Σταμάτη Παπασταμάτη, ενώ από πίσω είναι ο Γιάννης Αντωνιάδης.
Κώστας Σταματιάδης
