Ρε πώς τα φέρνει η ζωή, εκεί που δεν το περιμένεις λέμε.
Ήμουν προσκεκλημένος στο παιχνίδι προς τιμήν του Νίκου Γκάλη, όπως σας έγραψα πριν δυο μέρες. Και εκεί, σε έναν φιλικό αγώνα επίδειξης αστέρων, είδα μετά από πολύ καιρό, τον Σάββα Καρυπίδη. Τον Σαββούλη, όπως τον έλεγε με αγάπη ο Χριστόφορος Μπακαούκας, όταν ήταν στην ΑΕΚ.
Τεράστια προσωπικότητα ο Σάββας, διακρίθηκε σε κορυφαίο επίπεδο, όχι μόνο με την Εθνική Ελλάδας, στην Ολυμπιάδα του 2004 και στο Παγκόσμιο του 2005, αλλά και στο καλύτερο πρωτάθλημα στον κόσμο. Στο Γερμανικό. Πρώτος σκόρερ, Μικτή Κόσμου, μεγάλος παίχτης. Ήρθε το 2013 στην ΑΕΚ, σε ένα απίθανο ρόστερ, με απίθανο μπάτζετ και φιλόδοξους στόχους. Είχε έναν τραυματισμό που τον κράτησε δύο μήνες έξω, παρόλα αυτά, μαζί με τον Χριστόφορο, έφτιαξαν ένα τρομερό δίδυμο στην θέση του δεξιού εξτρέμ, διεθνούς κλάσης.
Τα πράγματα δεν τελείωσαν ομαλά εκείνη την χρονιά στην ΑΕΚ, με την επεισοδιακή απώλεια του πρωταθλήματος και την επεισοδιακή απώλεια του χρηματοδότη της ομάδας. Ο Σάββας έφυγε, αλλά ποτέ δεν ξέχασε την ΑΕΚ. Δεν πήγε, παρόλη την πίεση που δέχτηκε, σε αντίστοιχη ομάδα όπως ο ΠΑΟΚ, λέγοντας ότι “αν έχεις φορέσει την φανέλα της ΑΕΚ, δεν μπορείς μετά να βάλεις άλλη”.
Τα επόμενα χρόνια, ψάχναμε τρόπους να επιστρέψει, αλλά απλά δεν γινόταν. Ακόμα και στο προχθεσινό παιχνίδι, ήταν ο γνωστός Σάββας. Βέλος στον αιφνιδιασμό και εύκολο γκολ, χαχαχαχαχα συγγνώμη, καλάθι ήθελα να πω.
Χάρηκα πολύ που τον είδα γιατί είναι από τα παιδιά που έχουν τιμήσει το Ελληνικό Χάντμπολ διεθνώς, αλλά και από τα παιδιά που έχουν σεβαστεί και έχουν τιμήσει και την ΑΕΚ, με την αγωνιστική τους παρουσία και την συμπεριφορά τους. Ελπίζω να ξανά συναντηθούν οι δρόμοι μας, με τον ξεχωριστό Σάββα Καρυπίδη….
Κώστας Σταματιάδης
